ترجمهٔ آیهٔ ۲ سورهٔ فاتحه

توضیح ترجمه

1. الف و لام در «الحمد» بر استغراق و عموم دلالت دارد؛ لذا از تعبیر «همه» استفاده شد تا مشخص باشد هر تعریف و تشکری در واقع به خدا باز می‌گردد.
2. مادهٔ «حمد» جامع معنای «مدح» و «شکر» است، لذا سپاس و ستایش در کنار هم آورده شد.
3. ترجمهٔ مشهور واژهٔ «ربّ» به «پروردگار» بر این مبناست که تصور می‌شود این کلمه از ریشهٔ «ربو» به‌معنی پرورش است، در حالی که اصل آن «ربب» به‌معنای مالکیت و صاحب‌اختیاری است. لذا همه‌جا باید به «خداوندگار» که معادل همین مفهوم در فارسی است ترجمه شود.
4. از آنجا که کتب لغت معمولاً «عالَم» را به‌معنای دسته‌ای مشترک از مخلوقات و آنچه قابل فهم و اشاره است دانسته‌اند، جمع آن به‌صورت «عوالم» به‌معنای انواع مخلوقات یعنی «جهان‌ها» خواهد بود؛ ولی وقتی به‌صورت جمع سالم «العالمین» که مخصوص افراد دارای درک و عقل است به‌کار رود، باید آن را «جهانیان» ترجمه کرد.