ترجمهٔ آیهٔ ۸۱ سورهٔ نساء
وَيَقُولُونَ طَاعَةٌۭ فَإِذَا بَرَزُوا۟ مِنْ عِندِكَ بَيَّتَ طَآئِفَةٌۭ مِّنْهُمْ غَيْرَ ٱلَّذِى تَقُولُ ۖ وَٱللَّهُ يَكْتُبُ مَا يُبَيِّتُونَ ۖ فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ وَتَوَكَّلْ عَلَى ٱللَّهِ ۚ وَكَفَىٰ بِٱللَّهِ وَكِيلًا ﴿٨١﴾
و می‌گویند: «اطاعت!» ولی چون از نزد تو بیرون آمده و جلوه‌گر شوند، گروهی از آنان شبانه برخلاف آنچه می‌گویی توطئه می‌کنند؛ و خدا آنچه را توطئه می‌کنند می‌نویسد. پس از آنان صرف نظر نما و بر خدا تکیه و اعتماد کن که خدا به‌عنوان تکیه‌گاه بس است.
توضیح ترجمه
- «طاعة» در اینجا اصطلاحی است برای اعلام فرمانبرداری. در زبان متداول فارسی نیز برای این منظور از واژهٔ «اطاعت» استفاده می‌شود.
- همان‌گونه که در ترجمهٔ آیهٔ ۲۵۰ سورهٔ بقره بیان شد، مادهٔ «برز» به‌معنی «جلوه‌گری بی‌سابقه» است؛ ولی آمدن حروف مختلف در کنار آن، مفاهیم متفاوتی را برای این جلوه‌گری پدید می‌آورد. در ترجمهٔ آیهٔ ۱۵۴ سورهٔ آل‌عمران بیان شد که این ماده وقتی همراه با «الی» به‌کار رود، مفهوم «رهسپار شدن به جایی برای جلوه‌گری» را می‌رساند. در اینجا نیز این ماده با «من» به‌کار رفته است که مفهوم «آشکار شدن و جلوه کردن پس از بیرون آمدن» را بیان می‌کند.
- «بات» و «بیتوته» به‌معنی «شب را با کار یا استراحت سپری کردن» است و «تبییت» که متعدی همان ماده است برای «قرار دادن کاری در شب» به‌کار می‌رود. کاربرد همین صیغه به‌صورت «لنبیّتنّه» در آیهٔ ۴۹ سورهٔ نمل در معنای «شبانه به حساب او می‌رسیم و هلاکش می‌کنیم» نشان می‌دهد این واژه مفهوم کلی «ارتکاب شبانهٔ کاری زشت» را بیان می‌کند و با توجه به سیاق جملات، برای اقداماتی چون «توطئهٔ شبانه» یا «شبیخون» و مانند آن به‌کار می‌رود.
- معنای «طائفة»در ترجمهٔ آیهٔ ۶۹ سورهٔ آل‌عمران بیان شد.
- معنای مادهٔ «وکل» در ترجمهٔ آیهٔ ۱۲۲ سورهٔ آل‌عمران گذشت.