مادهٔ «وکل»

توضیح در ترجمهٔ سوره آل عمران ۱۲۲

إِذْ هَمَّت طَّآئِفَتَانِ مِنكُمْ أَن تَفْشَلَا وَٱللَّهُ وَلِيُّهُمَا ۗ وَعَلَى ٱللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ ٱلْمُؤْمِنُونَ

آن‌گاه که دو گروه از شما تصمیم گرفتند سستی ورزند، با آنکه خدا سرپرست آنهاست! ولی باید اعتماد و تکیهٔ مؤمنان بر خدا باشد.

مادهٔ «وکل» به‌معنی «اعتماد کردن به کسی و سپردن کار به او» است و «توکل» به‌معنی برگزیدن چنین کسی است و وقتی با حرف «علی» به‌کار رود، تأکید بیشتری بر «تکیه کردن بر فرد قابل اعتماد» را می‌رساند.