ترجمهٔ آیهٔ ۱۲۲ سورهٔ آل عمران
إِذْ هَمَّت طَّآئِفَتَانِ مِنكُمْ أَن تَفْشَلَا وَٱللَّهُ وَلِيُّهُمَا ۗ وَعَلَى ٱللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ ٱلْمُؤْمِنُونَ ﴿١٢٢﴾
آن‌گاه که دو گروه از شما تصمیم گرفتند سستی ورزند، با آنکه خدا سرپرست آنهاست! ولی باید اعتماد و تکیهٔ مؤمنان بر خدا باشد.
توضیح ترجمه
- توضیح معنای «طائفة» در ترجمهٔ آیهٔ ۶۹ همین سوره گذشت.
- «فشل» به‌معنی «سستی اراده» است.
- مادهٔ «وکل» به‌معنی «اعتماد کردن به کسی و سپردن کار به او» است و «توکل» به‌معنی برگزیدن چنین کسی است و وقتی با حرف «علی» به‌کار رود، تأکید بیشتری بر «تکیه کردن بر فرد قابل اعتماد» را می‌رساند.
ارجاع در توضیح آیات دیگر
آل عمران ۱۵۹ آل عمران ۱۷۳ نساء ۸۱ نساء ۱۳۲ مائده ۱۱ انفال ۴۹