ترجمهٔ پیشنهادی آیات ۶۱ تا ۶۵ سورهٔ مائده
وَإِذَا جَاءُوكُمْ قَالُوا آمَنَّا وَقَدْ دَخَلُوا بِالْكُفْرِ وَهُمْ قَدْ خَرَجُوا بِهِ وَاللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا كَانُوا يَكْتُمُونَ ﴿۶۱﴾
و هنگامی که نزد شما آمدند گفتند: «ایمان آوردیم.» با آنکه با حق‌پوشی وارد شده و با همان بیرون رفته‌اند؛ و خدا به آنچه کتمان می‌کردند داناتر است.
«کتمان» معادل «پنهان کردن» نیست بلکه نقطهٔ مخالف «اعلام کردن» است.
وَتَرَى كَثِيرًا مِنْهُمْ يُسَارِعُونَ فِي الْإِثْمِ وَالْعُدْوَانِ وَأَكْلِهِمُ السُّحْتَ لَبِئْسَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ ﴿۶۲﴾
و بسیاری از آنان را می‌بینی که در کوتاهی و تعدی و حرام‌خواری خود شتاب می‌کنند؛ واقعاً چه بد بود آنچه انجام می‌دادند!
توضیح معنای «اثم» و «عدوان» در ترجمهٔ آیهٔ ۸۵ سورهٔ بقره گذشت.
معنای «سحت» در ترجمهٔ آیهٔ ۴۲ همین سوره بیان شد.
لَوْلَا يَنْهَاهُمُ الرَّبَّانِيُّونَ وَالْأَحْبَارُ عَنْ قَوْلِهِمُ الْإِثْمَ وَأَكْلِهِمُ السُّحْتَ لَبِئْسَ مَا كَانُوا يَصْنَعُونَ ﴿۶۳﴾
چرا عالمان ربانی و دانشمندان، آنها را از کوتاهیشان در گفتار و حرام خوردنشان باز نمی‌دارند؟! واقعاً چه بد بود آنچه می‌ساختند!
توضیح معنای «رباني» و «أحبار» در ترجمهٔ آیهٔ ۴۴ همین سوره گذشت.
همان‌گونه که پیش از این توضیح داده شد، «اثم» به‌معنی «قصور و کوتاهی در امر خیر» است و با توجه به اینکه در اینجا مفعول «قول» واقع شده، به‌صورت تحت‌اللفظی «گفتن قصور و کوتاهی» ترجمه می‌شود؛ ولی چنین تعبیری در فارسی کاربرد و مفهوم ندارد، لذا مقصود از آن با بیانی متداول ارائه شد.
توضیح معنای «صنع» در ترجمهٔ آیهٔ ۱۴ همین سوره گذشت.
وَقَالَتِ الْيَهُودُ يَدُ اللَّهِ مَغْلُولَةٌ غُلَّتْ أَيْدِيهِمْ وَلُعِنُوا بِمَا قَالُوا بَلْ يَدَاهُ مَبْسُوطَتَانِ يُنْفِقُ كَيْفَ يَشَاءُ وَلَيَزِيدَنَّ كَثِيرًا مِنْهُمْ مَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ طُغْيَانًا وَكُفْرًا وَأَلْقَيْنَا بَيْنَهُمُ الْعَدَاوَةَ وَالْبَغْضَاءَ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ كُلَّمَا أَوْقَدُوا نَارًا لِلْحَرْبِ أَطْفَأَهَا اللَّهُ وَيَسْعَوْنَ فِي الْأَرْضِ فَسَادًا وَاللَّهُ لَا يُحِبُّ الْمُفْسِدِينَ ﴿۶۴﴾
و یهودیان گفتند: «دست خدا بسته است.» دستان خودشان بسته باد! و به‌خاطر آنچه گفتند، از رحمت خدا دور شدند. نه، دستان خدا باز است و هر گونه بخواهد خرج می‌کند. و آنچه از جانب خداوندگارت به‌سوی تو فرو فرستاده شد، قطعاً بر گردنکشی و حق‌پوشی بسیاری از آنان خواهد افزود. و تا روز رستاخیز میانشان دشمنی و نفرت افکندیم؛ هر بار که آتشی را برای جنگ برافروختند، خدا خاموشش ساخت. و در زمین برای فساد می‌کوشند؛ و خدا مفسدان را دوست ندارد.
معنای «انفاق» در ترجمهٔ آیهٔ ۱۹۵ سورهٔ بقره بیان شد.
در ترجمهٔ آیهٔ ۳۳ همین سوره توضیح داده شد که بهتر است «فساداً» را مفعول له بدانیم.
وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْكِتَابِ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَكَفَّرْنَا عَنْهُمْ سَيِّئَاتِهِمْ وَلَأَدْخَلْنَاهُمْ جَنَّاتِ النَّعِيمِ ﴿۶۵﴾
و اگر اهل کتاب ایمان می‌آوردند و پروا می‌کردند، قطعاً بدی‌هایشان را می‌پوشاندیم و نادیده می‌گرفتیم و حتماً آنها را به باغ‌های همواره پرنعمت وارد می‌ساختیم.
توضیح معنای «تکفیر عن» در ترجمهٔ آیهٔ ۲۷۱ سورهٔ بقره بیان شد.
«نعیم» بر وزن فعیل، صفت مشبهه و بیانگر ثبات و دوام است، ولی «نعمة» فقط به جهت صدور آن از فاعل نظر دارد؛ لذا گفته می‌شود: «نعمة الله» یا «نعمة ربک» ولی «نعیم الله» کاربرد ندارد.
این ترجمه با نقد و نظر شما اصلاح و ویرایش خواهد شد.
#ترجمه_گروهی_قرآن
@hamidhossaini
وَإِذَا جَاءُوكُمْ قَالُوا آمَنَّا وَقَدْ دَخَلُوا بِالْكُفْرِ وَهُمْ قَدْ خَرَجُوا بِهِ وَاللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا كَانُوا يَكْتُمُونَ ﴿۶۱﴾
و هنگامی که نزد شما آمدند گفتند: «ایمان آوردیم.» با آنکه با حق‌پوشی وارد شده و با همان بیرون رفته‌اند؛ و خدا به آنچه کتمان می‌کردند داناتر است.
«کتمان» معادل «پنهان کردن» نیست بلکه نقطهٔ مخالف «اعلام کردن» است.
وَتَرَى كَثِيرًا مِنْهُمْ يُسَارِعُونَ فِي الْإِثْمِ وَالْعُدْوَانِ وَأَكْلِهِمُ السُّحْتَ لَبِئْسَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ ﴿۶۲﴾
و بسیاری از آنان را می‌بینی که در کوتاهی و تعدی و حرام‌خواری خود شتاب می‌کنند؛ واقعاً چه بد بود آنچه انجام می‌دادند!
توضیح معنای «اثم» و «عدوان» در ترجمهٔ آیهٔ ۸۵ سورهٔ بقره گذشت.
معنای «سحت» در ترجمهٔ آیهٔ ۴۲ همین سوره بیان شد.
لَوْلَا يَنْهَاهُمُ الرَّبَّانِيُّونَ وَالْأَحْبَارُ عَنْ قَوْلِهِمُ الْإِثْمَ وَأَكْلِهِمُ السُّحْتَ لَبِئْسَ مَا كَانُوا يَصْنَعُونَ ﴿۶۳﴾
چرا عالمان ربانی و دانشمندان، آنها را از کوتاهیشان در گفتار و حرام خوردنشان باز نمی‌دارند؟! واقعاً چه بد بود آنچه می‌ساختند!
توضیح معنای «رباني» و «أحبار» در ترجمهٔ آیهٔ ۴۴ همین سوره گذشت.
همان‌گونه که پیش از این توضیح داده شد، «اثم» به‌معنی «قصور و کوتاهی در امر خیر» است و با توجه به اینکه در اینجا مفعول «قول» واقع شده، به‌صورت تحت‌اللفظی «گفتن قصور و کوتاهی» ترجمه می‌شود؛ ولی چنین تعبیری در فارسی کاربرد و مفهوم ندارد، لذا مقصود از آن با بیانی متداول ارائه شد.
توضیح معنای «صنع» در ترجمهٔ آیهٔ ۱۴ همین سوره گذشت.
وَقَالَتِ الْيَهُودُ يَدُ اللَّهِ مَغْلُولَةٌ غُلَّتْ أَيْدِيهِمْ وَلُعِنُوا بِمَا قَالُوا بَلْ يَدَاهُ مَبْسُوطَتَانِ يُنْفِقُ كَيْفَ يَشَاءُ وَلَيَزِيدَنَّ كَثِيرًا مِنْهُمْ مَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ طُغْيَانًا وَكُفْرًا وَأَلْقَيْنَا بَيْنَهُمُ الْعَدَاوَةَ وَالْبَغْضَاءَ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ كُلَّمَا أَوْقَدُوا نَارًا لِلْحَرْبِ أَطْفَأَهَا اللَّهُ وَيَسْعَوْنَ فِي الْأَرْضِ فَسَادًا وَاللَّهُ لَا يُحِبُّ الْمُفْسِدِينَ ﴿۶۴﴾
و یهودیان گفتند: «دست خدا بسته است.» دستان خودشان بسته باد! و به‌خاطر آنچه گفتند، از رحمت خدا دور شدند. نه، دستان خدا باز است و هر گونه بخواهد خرج می‌کند. و آنچه از جانب خداوندگارت به‌سوی تو فرو فرستاده شد، قطعاً بر گردنکشی و حق‌پوشی بسیاری از آنان خواهد افزود. و تا روز رستاخیز میانشان دشمنی و نفرت افکندیم؛ هر بار که آتشی را برای جنگ برافروختند، خدا خاموشش ساخت. و در زمین برای فساد می‌کوشند؛ و خدا مفسدان را دوست ندارد.
معنای «انفاق» در ترجمهٔ آیهٔ ۱۹۵ سورهٔ بقره بیان شد.
در ترجمهٔ آیهٔ ۳۳ همین سوره توضیح داده شد که بهتر است «فساداً» را مفعول له بدانیم.
وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْكِتَابِ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَكَفَّرْنَا عَنْهُمْ سَيِّئَاتِهِمْ وَلَأَدْخَلْنَاهُمْ جَنَّاتِ النَّعِيمِ ﴿۶۵﴾
و اگر اهل کتاب ایمان می‌آوردند و پروا می‌کردند، قطعاً بدی‌هایشان را می‌پوشاندیم و نادیده می‌گرفتیم و حتماً آنها را به باغ‌های همواره پرنعمت وارد می‌ساختیم.
توضیح معنای «تکفیر عن» در ترجمهٔ آیهٔ ۲۷۱ سورهٔ بقره بیان شد.
«نعیم» بر وزن فعیل، صفت مشبهه و بیانگر ثبات و دوام است، ولی «نعمة» فقط به جهت صدور آن از فاعل نظر دارد؛ لذا گفته می‌شود: «نعمة الله» یا «نعمة ربک» ولی «نعیم الله» کاربرد ندارد.
این ترجمه با نقد و نظر شما اصلاح و ویرایش خواهد شد.
#ترجمه_گروهی_قرآن
@hamidhossaini