ترجمهٔ آیهٔ ۲ سورهٔ انفال
إِنَّمَا ٱلْمُؤْمِنُونَ ٱلَّذِينَ إِذَا ذُكِرَ ٱللَّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَإِذَا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ ءَايَٰتُهُۥ زَادَتْهُمْ إِيمَٰنًۭا وَعَلَىٰ رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ ﴿٢﴾
جز این نیست که مؤمنان کسانیاند که چون خدا یاد شود، دلهایشان آشفته و نگران گردد و چون نشانههای او بر آنان تلاوت شود، آن نشانهها ایمانشان را افزایش دهد و بر خداوندگارشان تکیه و اعتماد میکنند.
توضیح ترجمه
- مادهٔ «وجل» بهمعنای «آشفتگی همراه با نگرانی» است و با «ترس» که اغلب مترجمان در ترجمهٔ خود آوردهاند تفاوت دارد.
- توضیح معنای «تلاوت» در ترجمهٔ آیهٔ ۴۴ سورهٔ بقره بیان شد.
- فاعل «زادت» ضمیری است که به «آیات» باز میگردد و با توجه به اینکه مرجع این ضمیر در ترجمهٔ فارسی مشخص نمیشود، ناچاریم «نشانهها» را دوباره ذکر کنیم.