تشهد و سلام
هر رکعت نماز مجموعه‌ای از اعمال، اذکار و نمادهایی است که وقتی به‌درستی در کنار هم قرار می‌گیرد، رشد معنوی را تسهیل و تسریع می‌کند. مسلمانان دربارهٔ تعداد رکعات اتفاق نظر دارند و آن را در نماز صبح دو بار، در نمازهای ظهر و عصر و عشاء چهار بار و در نماز مغرب، سه بار تکرار می‌کنند.
با کامل شدن رکعت دوم و رکعت پایانی هر نماز، تشهد خوانده می‌شود. برای انجام این واجب، نمازگزار با حالت نشسته به یگانگی خدا شهادت می‌دهد و با گواهی به حقانیت فرستادهٔ خدا و درود بر او و خاندانش، قدرشناسی خود را نسبت به پیشوایانی که واسطهٔ این دستاورد معنوی بوده‌اند ابراز می‌دارد.
ارزشمندترین ثمره‌ٔ بندگی خدا درک عمیق یگانگی تکیه‌گاه هستی است و هر قدر این حقیقت بهتر شناخته شود، شهادت دادن به آن واقعی‌تر خواهد بود. بر همین اساس قرآن این گواهی مهم را اقدامی عدالت‌طلبانه معرفی می‌کند که تنها خدا و فرشتگان و افراد خاصی که اهل دانش‌اند از عهدهٔ انجامش بر می‌آیند.
نمازگزار واقعی با معرفتی که از تلاوت آیات الهی و راز و نیاز با خدا به‌دست می‌آورد، ایمان خود را تازه‌تر و حقیقت توحید را برای جان و دلش مشهودتر می‌سازد. این مقصد عالی جز از مسیر همراهی با شاهدان آن حقیقت نمی‌گذرد و راز ضرورت صلوات بر پیامبر خدا و خاندانش در همین نکته نهفته است.
خدا و فرشتگانی که به توحید گواهی می‌دهند، بر محمد به‌عنوان گواه بر گواهان حقائق هستی درود می‌فرستند و مؤمنان را نیز تشویق می‌کنند بر او درود و سلام گویند. چرا که دریافت نور و رحمت الهی در گرو دل دادن و توجه به شاهدانی است که واسطهٔ فیض و هدایت خدا و تنها مرجع مطمئن در این مسیرند.
البته درود خدا منحصر به شخص خاصی نیست و آن رحمت و سلام مطلق، بر همهٔ بندگانش درود می‌فرستد تا آنان را به نور برساند. او همگان را به بهشتی دعوت می‌کند که نامش سرای سلام و آنچه در آن شنیده می‌شود، فقط سلام است و از میهمانانش با سلام استقبال و با سلامی مهربانانه پذیرایی خواهد شد.
نمازی که آغازش با تکبیر بود، با سلام پایان می‌پذیرد تا مقصد این سفر معنوی، صلح و آرامش و رحمت باشد. بدین منظور پس از ستایش خدایی که همهٔ تحیات از جانب اوست و سلام بر پیامبری که دریافت‌کننده و انتقال‌دهندهٔ برترین مهربانی‌هاست، به خودمان و به بندگان شایستهٔ خدا سلام می‌کنیم.
سلام گفتن به خود و اطرافیان، توصیهٔ قرآن و نماد و تلاشی است برای بهره‌مند شدن از لطف خدایی که سلام و رحمت است. لذا در آخرین جملهٔ نماز، سلام و رحمت و برکات بی‌پایان او را برای همگان آرزو می‌کنیم. این تحیت، افراد یا فرشتگان سمت راست و چپ نمازگزار و همهٔ کسانی که با او در ارتباطند را در بر می‌گیرد.
برای مشاهدهٔ مستندات قرآنی، روی متون آبی‌رنگ کلیک کنید.
#نماز ۱۲
@hamidhossaini
هر رکعت نماز مجموعه‌ای از اعمال، اذکار و نمادهایی است که وقتی به‌درستی در کنار هم قرار می‌گیرد، رشد معنوی را تسهیل و تسریع می‌کند. مسلمانان دربارهٔ تعداد رکعات اتفاق نظر دارند و آن را در نماز صبح دو بار، در نمازهای ظهر و عصر و عشاء چهار بار و در نماز مغرب، سه بار تکرار می‌کنند.
با کامل شدن رکعت دوم و رکعت پایانی هر نماز، تشهد خوانده می‌شود. برای انجام این واجب، نمازگزار با حالت نشسته به یگانگی خدا شهادت می‌دهد و با گواهی به حقانیت فرستادهٔ خدا و درود بر او و خاندانش، قدرشناسی خود را نسبت به پیشوایانی که واسطهٔ این دستاورد معنوی بوده‌اند ابراز می‌دارد.
ارزشمندترین ثمره‌ٔ بندگی خدا درک عمیق یگانگی تکیه‌گاه هستی است و هر قدر این حقیقت بهتر شناخته شود، شهادت دادن به آن واقعی‌تر خواهد بود. بر همین اساس قرآن این گواهی مهم را اقدامی عدالت‌طلبانه معرفی می‌کند که تنها خدا و فرشتگان و افراد خاصی که اهل دانش‌اند از عهدهٔ انجامش بر می‌آیند.
نمازگزار واقعی با معرفتی که از تلاوت آیات الهی و راز و نیاز با خدا به‌دست می‌آورد، ایمان خود را تازه‌تر و حقیقت توحید را برای جان و دلش مشهودتر می‌سازد. این مقصد عالی جز از مسیر همراهی با شاهدان آن حقیقت نمی‌گذرد و راز ضرورت صلوات بر پیامبر خدا و خاندانش در همین نکته نهفته است.
خدا و فرشتگانی که به توحید گواهی می‌دهند، بر محمد به‌عنوان گواه بر گواهان حقائق هستی درود می‌فرستند و مؤمنان را نیز تشویق می‌کنند بر او درود و سلام گویند. چرا که دریافت نور و رحمت الهی در گرو دل دادن و توجه به شاهدانی است که واسطهٔ فیض و هدایت خدا و تنها مرجع مطمئن در این مسیرند.
البته درود خدا منحصر به شخص خاصی نیست و آن رحمت و سلام مطلق، بر همهٔ بندگانش درود می‌فرستد تا آنان را به نور برساند. او همگان را به بهشتی دعوت می‌کند که نامش سرای سلام و آنچه در آن شنیده می‌شود، فقط سلام است و از میهمانانش با سلام استقبال و با سلامی مهربانانه پذیرایی خواهد شد.
نمازی که آغازش با تکبیر بود، با سلام پایان می‌پذیرد تا مقصد این سفر معنوی، صلح و آرامش و رحمت باشد. بدین منظور پس از ستایش خدایی که همهٔ تحیات از جانب اوست و سلام بر پیامبری که دریافت‌کننده و انتقال‌دهندهٔ برترین مهربانی‌هاست، به خودمان و به بندگان شایستهٔ خدا سلام می‌کنیم.
سلام گفتن به خود و اطرافیان، توصیهٔ قرآن و نماد و تلاشی است برای بهره‌مند شدن از لطف خدایی که سلام و رحمت است. لذا در آخرین جملهٔ نماز، سلام و رحمت و برکات بی‌پایان او را برای همگان آرزو می‌کنیم. این تحیت، افراد یا فرشتگان سمت راست و چپ نمازگزار و همهٔ کسانی که با او در ارتباطند را در بر می‌گیرد.
برای مشاهدهٔ مستندات قرآنی، روی متون آبی‌رنگ کلیک کنید.
#نماز ۱۲
@hamidhossaini