ترجمهٔ آیهٔ ۱۲۴ سورهٔ بقره
۞ وَإِذِ ٱبْتَلَىٰٓ إِبْرَٰهِۦمَ رَبُّهُۥ بِكَلِمَٰتٍۢ فَأَتَمَّهُنَّ ۖ قَالَ إِنِّى جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًۭا ۖ قَالَ وَمِن ذُرِّيَّتِى ۖ قَالَ لَا يَنَالُ عَهْدِى ٱلظَّٰلِمِينَ ﴿١٢٤﴾
و آن‌گاه که خداوندگار ابراهیم او را با کلمه‌هایی آزمود و وی آنها را کامل کرد، فرمود: به‌راستی تو را برای مردم پیشوا قرار می‌دهم. گفت: و از دودمانم؟ فرمود: پیمان من به ستمگران نمی‌رسد.
توضیح ترجمه
- با توجه به معنای عمیق و گستردهٔ «کلمه» در قرآن و دیگر کتب آسمانی، بهتر است به‌جای ترجمه از همان تعبیر استفاده شود.
- تعبیر «اتمام» در قرآن بارها به‌کار رفته و همه‌جا به‌معنی «کامل کردن و به نهایت رساندن» است.
- اگرچه این آیه به نکاتی مهم دربارهٔ امامت اشاره دارد و در اغلب ترجمه‌ها به برخی از این نکته‌ها اشاره شده است، ولی به‌نظر می‌رسد جایگاه بیان این‌گونه مطالب در تفسیر است و نه ترجمه.
- «ذرر» به‌معنی «پراکنده و منتشر کردن» است و به نسل و فرزندان از آن جهت که باعث گسترش و پراکندگی نام و آثار فرد می‌شوند «ذرّیه» گفته می‌شود. معادل فارسی این واژه «دودمان» است که در آن نیز به‌گونه‌ای معنای انتشار و پراکندگی وجود دارد.