در یادداشت قبل گفتیم که ادعای اصلی شیعه و معنای مورد اختلاف با اهل سنت این است که امامت مقامی در حد نبوت (البته بدون وحی) و وظیفه‌ای در استمرار رسالت پیامبر است. اکنون می‌خواهیم با معنای عمیق‌تری از امامت آشنا شویم. کسانی که با قرآن آشنا باشند می‌دانند که قرآن در برخی از آیات خود معنای متفاوتی را از امامت مطرح می‌کند. یکی از این آیات، آیه ۱۲۴ سوره بقره است. در این آیه خداوند پس از یادآوری ابتلا و آزمایشهای دشوار حضرت ابراهیم (علیه‌السلام) می‌فرماید وقتی آن حضرت از این آزمایشها سربلند بیرون آمد، او را به مقام «امامت» برگزیدیم و به او خطاب شد: «انی جاعلک للناس اماما».
شکی نیست که این جریان در دوران پیامبری حضرت ابراهیم اتفاق افتاده است. زیرا از طرفی می‌دانیم که بر اساس آیات قرآن، او تا دوران پیری فرزندی نداشته و از سوی دیگر یکی از آن آزمایشها، فرمان بریدن سر فرزند دلبندش اسماعیل بوده است. پس او در شرایطی که از سالها پیش به مقام نبوت رسیده بود، به خاطر موفقیت در امتحاناتی بزرگ به مقام امامت نیز می‌رسد. لذا نمی‌توان امامت مطرح شده در این آیه را به معنی نبوت یا مقامی در حد آن دانست. این چه مقامی است که به آسانی در اختیار پیامبران بزرگ خدا نیز قرار نمی‌گیرد و آنها هم برای رسیدن به آن باید آزموده شوند؟
آیات دیگر قرآن به زیبایی این مقام را تشریح و توصیف کرده است. اما پیش از بیان این آیات، خوب است فرصتی را به اندیشه بیشتر در این باره اختصاص دهیم. به یاری خداوند، پس از بهره‌گیری از نظرات شما این معنای عمیق و زیبا را بیان خواهم کرد. شما چه فکر می‌کنید؟