ترجمهٔ پیشنهادی آیات ۲۴ تا ۲۹ سورهٔ توبه
قُلْ إِن كَانَ آبَاؤُكُمْ وَأَبْنَاؤُكُمْ وَإِخْوَانُكُمْ وَأَزْوَاجُكُمْ وَعَشِيرَتُكُمْ وَأَمْوَالٌ اقْتَرَفْتُمُوهَا وَتِجَارَةٌ تَخْشَوْنَ كَسَادَهَا وَمَسَاكِنُ تَرْضَوْنَهَا أَحَبَّ إِلَيْكُم مِّنَ اللَّهِ وَرَسُولِهِ وَجِهَادٍ فِي سَبِيلِهِ فَتَرَبَّصُوا حَتَّىٰ يَأْتِيَ اللَّهُ بِأَمْرِهِ وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الْفَاسِقِينَ ﴿٢٤﴾
بگو: «اگر پدرانتان و فرزندانتان و برادرانتان و همسرانتان و قوم‌وخویشتان و دارایی‌هایی که به آن دست یافته‌اید و تجارتی که از بی‌رونق شدنش می‌ترسید و سراهایی که به آنها خشنودید، برایتان از خدا و فرستاده‌اش و جهادی در راه او محبوب‌تر است، پس منتظر بمانید تا خدا فرمانش را به اجرا درآورد؛ و خدا گروه نابه‌کاران را راهبری نمی‌کند.»
معنای مادهٔ «قرف» و واژهٔ «اقتراف» در ترجمهٔ آیهٔ ۱۱۳ سورهٔ انعام توضیح داده شد.
«مسکن» در لغت به‌معنی «محل آرام و قرار» است و با «بیت» تفاوت دارد. لذا به «سرا» ترجمه شد که به معنایی نزدیک به آن دلالت دارد.
در ترجمه باید به نکره بودن «جهاد» توجه شود.
توضیح واژهٔ «تربّص» در ترجمهٔ آیهٔ ۲۲۶ سورهٔ بقره بیان شد.
معنای «امر» در ترجمهٔ آیهٔ ۱۱۷ سورهٔ بقره توضیح داده شد.
لَقَدْ نَصَرَكُمُ اللَّهُ فِي مَوَاطِنَ كَثِيرَةٍ وَيَوْمَ حُنَيْنٍ إِذْ أَعْجَبَتْكُمْ كَثْرَتُكُمْ فَلَمْ تُغْنِ عَنكُمْ شَيْئًا وَضَاقَتْ عَلَيْكُمُ الْأَرْضُ بِمَا رَحُبَتْ ثُمَّ وَلَّيْتُم مُّدْبِرِينَ ﴿٢٥﴾
بی‌تردید خدا در موقعیت‌های فراوانی از شما حمایت کرد؛ به‌ویژه در روز حنین، آن‌گاه که از شمار بالایتان شگفت‌زده شدید، ولی به هیچ درد شما نخورد و زمین با همهٔ فراخی‌اش بر شما تنگ آمد؛ سپس در حالی که پشت کرده بودید، رویگردان شدید.
مادهٔ «وطن» به‌معنی «استقرار در یک مکان برای ماندن و فعالیت داشتن در آن» است و «موطن» اسم مکان از این ماده است که تقریباً مفهوم «موقعیت» را بیان می‌کند.
با توجه به عطف شدن «یوم حنین» به حکمی کلی که شامل خودش نیز می‌شود، این عطف را «به‌ویژه» ترجمه کردیم.
معنی ترکیب «أغنی عن» در ترجمهٔ آیهٔ ۱۰ سورهٔ آل‌عمران توضیح داده شد.
«مدبرین» حال است و باید بر همان اساس ترجمه شود.
ثُمَّ أَنزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلَىٰ رَسُولِهِ وَعَلَى الْمُؤْمِنِينَ وَأَنزَلَ جُنُودًا لَّمْ تَرَوْهَا وَعَذَّبَ الَّذِينَ كَفَرُوا وَذَٰلِكَ جَزَاءُ الْكَافِرِينَ ﴿٢٦﴾
سپس خدا آرامش خود را بر فرستاده‌اش و بر مؤمنان فرو فرستاد و سپاهیانی را فرو فرستاد که آنها را نمی‌دیدید و کسانی را که حق‌پوشی کرده بودند، عذاب کرد؛ و سزای حق‌پوشان همان است.
«ذلک» برای اشاره به دور است و همه‌جا آن را یکسان ترجمه کرده‌ایم.
ثُمَّ يَتُوبُ اللَّهُ مِن بَعْدِ ذَٰلِكَ عَلَىٰ مَن يَشَاءُ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَّحِيمٌ ﴿٢٧﴾
و بعد از آن، خدا بر هر که بخواهد رو می‌آورد؛ و خدا آمرزنده و مهربان است.
توضیح تعبیر «تاب علی» و توبهٔ خدا در ترجمهٔ آیهٔ ۳۷ سورهٔ بقره گذشت.
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّمَا الْمُشرِكُونَ نَجَسٌ فَلَا يَقرَبوا الْمَسجِدَ الحَرَامَ بَعْدَ عَامِهِمْ هَذَا وَإِنْ خِفْتُمْ عَيْلَةً فَسَوفَ يُغنِيكمُ اللَّهُ مِن فَضْلِهِ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ حَكِيمٌ ﴿٢٨﴾
ای کسانی که ایمان آوردید، جز این نیست که مشرکان نوعی پلیدی‌اند؛ پس بعد از امسال، نباید به مسجدالحرام نزدیک شوند؛ و اگر بیم نیازمندی و خفتی داشتید، به‌زودی خدا شما را با افزون‌بخشی خود بی‌نیاز خواهد کرد. بی‌تردید خدا دانا و فرزانه است.
«نَجَس» مصدر است و شدت و مبالغهٔ بیشتری را نسبت به «نجِس» بیان می‌کند؛ و از تعبیر «نوعی پلیدی» استفاده شد تا به نکره بودنش نیز توجه شده باشد.
«عَيْلَةً» به‌معنی «قرار گرفتن تحت استیلا و سلطهٔ دیگران» است و به جنبهٔ «نیازمندی و خواری فقر» اشاره دارد. نکره بودن این واژه نیز باید در ترجمه لحاظ شود.
قَاتِلُوا الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَلَا بِالْيَومِ الْآخِرِ وَلَا يُحَرِّمُونَ مَا حَرَّمَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ وَلَا يَدِينونَ دِينَ الْحَقِّ مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ حَتَّىٰ يُعْطُوا الجِزيَةَ عَن يَدٍ وَهُم صاغِرُونَ ﴿٢٩﴾
با کسانی از اهل کتاب که به خدا و روز واپسین ایمان نمی‌آورند و آنچه را خدا و فرستاده‌اش حرام کرده‌اند، حرام نمی‌شمارند و حساب و کتاب را بر مبنای حق قرار نمی‌دهند، بجنگید تا جزیه را در حالی که خوار و کوچکند با دست خود بپردازند.
توضیح معنای «دین» در ترجمهٔ آیهٔ چهارم سورهٔ حمد گذشت.
«جزیة» از مادهٔ «جزي» در اصل به‌معنی «نوعی جزا و پاداش» است و به مالیاتی که اهل کتاب در قبال دریافت خدمات از جامعهٔ اسلامی پرداخت می‌کردند اطلاق می‌شده است.
#ترجمه_گروهی_قرآن
@hamidhossaini
قُلْ إِن كَانَ آبَاؤُكُمْ وَأَبْنَاؤُكُمْ وَإِخْوَانُكُمْ وَأَزْوَاجُكُمْ وَعَشِيرَتُكُمْ وَأَمْوَالٌ اقْتَرَفْتُمُوهَا وَتِجَارَةٌ تَخْشَوْنَ كَسَادَهَا وَمَسَاكِنُ تَرْضَوْنَهَا أَحَبَّ إِلَيْكُم مِّنَ اللَّهِ وَرَسُولِهِ وَجِهَادٍ فِي سَبِيلِهِ فَتَرَبَّصُوا حَتَّىٰ يَأْتِيَ اللَّهُ بِأَمْرِهِ وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الْفَاسِقِينَ ﴿٢٤﴾
بگو: «اگر پدرانتان و فرزندانتان و برادرانتان و همسرانتان و قوم‌وخویشتان و دارایی‌هایی که به آن دست یافته‌اید و تجارتی که از بی‌رونق شدنش می‌ترسید و سراهایی که به آنها خشنودید، برایتان از خدا و فرستاده‌اش و جهادی در راه او محبوب‌تر است، پس منتظر بمانید تا خدا فرمانش را به اجرا درآورد؛ و خدا گروه نابه‌کاران را راهبری نمی‌کند.»
معنای مادهٔ «قرف» و واژهٔ «اقتراف» در ترجمهٔ آیهٔ ۱۱۳ سورهٔ انعام توضیح داده شد.
«مسکن» در لغت به‌معنی «محل آرام و قرار» است و با «بیت» تفاوت دارد. لذا به «سرا» ترجمه شد که به معنایی نزدیک به آن دلالت دارد.
در ترجمه باید به نکره بودن «جهاد» توجه شود.
توضیح واژهٔ «تربّص» در ترجمهٔ آیهٔ ۲۲۶ سورهٔ بقره بیان شد.
معنای «امر» در ترجمهٔ آیهٔ ۱۱۷ سورهٔ بقره توضیح داده شد.
لَقَدْ نَصَرَكُمُ اللَّهُ فِي مَوَاطِنَ كَثِيرَةٍ وَيَوْمَ حُنَيْنٍ إِذْ أَعْجَبَتْكُمْ كَثْرَتُكُمْ فَلَمْ تُغْنِ عَنكُمْ شَيْئًا وَضَاقَتْ عَلَيْكُمُ الْأَرْضُ بِمَا رَحُبَتْ ثُمَّ وَلَّيْتُم مُّدْبِرِينَ ﴿٢٥﴾
بی‌تردید خدا در موقعیت‌های فراوانی از شما حمایت کرد؛ به‌ویژه در روز حنین، آن‌گاه که از شمار بالایتان شگفت‌زده شدید، ولی به هیچ درد شما نخورد و زمین با همهٔ فراخی‌اش بر شما تنگ آمد؛ سپس در حالی که پشت کرده بودید، رویگردان شدید.
مادهٔ «وطن» به‌معنی «استقرار در یک مکان برای ماندن و فعالیت داشتن در آن» است و «موطن» اسم مکان از این ماده است که تقریباً مفهوم «موقعیت» را بیان می‌کند.
با توجه به عطف شدن «یوم حنین» به حکمی کلی که شامل خودش نیز می‌شود، این عطف را «به‌ویژه» ترجمه کردیم.
معنی ترکیب «أغنی عن» در ترجمهٔ آیهٔ ۱۰ سورهٔ آل‌عمران توضیح داده شد.
«مدبرین» حال است و باید بر همان اساس ترجمه شود.
ثُمَّ أَنزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلَىٰ رَسُولِهِ وَعَلَى الْمُؤْمِنِينَ وَأَنزَلَ جُنُودًا لَّمْ تَرَوْهَا وَعَذَّبَ الَّذِينَ كَفَرُوا وَذَٰلِكَ جَزَاءُ الْكَافِرِينَ ﴿٢٦﴾
سپس خدا آرامش خود را بر فرستاده‌اش و بر مؤمنان فرو فرستاد و سپاهیانی را فرو فرستاد که آنها را نمی‌دیدید و کسانی را که حق‌پوشی کرده بودند، عذاب کرد؛ و سزای حق‌پوشان همان است.
«ذلک» برای اشاره به دور است و همه‌جا آن را یکسان ترجمه کرده‌ایم.
ثُمَّ يَتُوبُ اللَّهُ مِن بَعْدِ ذَٰلِكَ عَلَىٰ مَن يَشَاءُ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَّحِيمٌ ﴿٢٧﴾
و بعد از آن، خدا بر هر که بخواهد رو می‌آورد؛ و خدا آمرزنده و مهربان است.
توضیح تعبیر «تاب علی» و توبهٔ خدا در ترجمهٔ آیهٔ ۳۷ سورهٔ بقره گذشت.
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّمَا الْمُشرِكُونَ نَجَسٌ فَلَا يَقرَبوا الْمَسجِدَ الحَرَامَ بَعْدَ عَامِهِمْ هَذَا وَإِنْ خِفْتُمْ عَيْلَةً فَسَوفَ يُغنِيكمُ اللَّهُ مِن فَضْلِهِ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ حَكِيمٌ ﴿٢٨﴾
ای کسانی که ایمان آوردید، جز این نیست که مشرکان نوعی پلیدی‌اند؛ پس بعد از امسال، نباید به مسجدالحرام نزدیک شوند؛ و اگر بیم نیازمندی و خفتی داشتید، به‌زودی خدا شما را با افزون‌بخشی خود بی‌نیاز خواهد کرد. بی‌تردید خدا دانا و فرزانه است.
«نَجَس» مصدر است و شدت و مبالغهٔ بیشتری را نسبت به «نجِس» بیان می‌کند؛ و از تعبیر «نوعی پلیدی» استفاده شد تا به نکره بودنش نیز توجه شده باشد.
«عَيْلَةً» به‌معنی «قرار گرفتن تحت استیلا و سلطهٔ دیگران» است و به جنبهٔ «نیازمندی و خواری فقر» اشاره دارد. نکره بودن این واژه نیز باید در ترجمه لحاظ شود.
قَاتِلُوا الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَلَا بِالْيَومِ الْآخِرِ وَلَا يُحَرِّمُونَ مَا حَرَّمَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ وَلَا يَدِينونَ دِينَ الْحَقِّ مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ حَتَّىٰ يُعْطُوا الجِزيَةَ عَن يَدٍ وَهُم صاغِرُونَ ﴿٢٩﴾
با کسانی از اهل کتاب که به خدا و روز واپسین ایمان نمی‌آورند و آنچه را خدا و فرستاده‌اش حرام کرده‌اند، حرام نمی‌شمارند و حساب و کتاب را بر مبنای حق قرار نمی‌دهند، بجنگید تا جزیه را در حالی که خوار و کوچکند با دست خود بپردازند.
توضیح معنای «دین» در ترجمهٔ آیهٔ چهارم سورهٔ حمد گذشت.
«جزیة» از مادهٔ «جزي» در اصل به‌معنی «نوعی جزا و پاداش» است و به مالیاتی که اهل کتاب در قبال دریافت خدمات از جامعهٔ اسلامی پرداخت می‌کردند اطلاق می‌شده است.
#ترجمه_گروهی_قرآن
@hamidhossaini