میلاد عصارۀ هستی و موعود انبیا مبارک باد.
دوست بزرگواری به نام آقای محمد زندی دلگشا پرسشی را در رابطه امام زمان (علیه‌السلام) مطرح کرده‌اند که در اینجا به پرسش ایشان و پاسخ آن اشاره می‌کنم:
ایشان پرسیده‌اند: آن‌گونه که در روایات آمده ظهور امام زمان زمانی خواهد بود که زمین پر از ظلم و ستم شده باشد. پس آیا بهتر نیست کاری کنیم که ظلم و ستم گسترش پیدا کند تا در ظهور آن حضرت تسریع شود؟ یا حداقل آیا نباید نهی از منکر را رها کنیم تا مانعی در برابر فساد نباشیم؟
همان‌گونه خود ایشان هم در نامۀ خود آورده‌اند پاسخ این پرسش تا حدودی واضح است اما نیاز به تبیین و توضیح بیشتری دارد. برای این منظور چند نکته را متذکر می‌شوم:
۱٫ در روایات اسلامی موضوع فراگیر شدن ظلم و فساد به عنوان شرط ظهور امام عصر (ارواحنا فداه) مطرح نشده؛ بلکه در واقع مقایسه‌ای میان زمان ظهور و غیبت آن حضرت انجام شده است. هدف و پیام اصلی این احادیث بیان این نکته است که زمین بدون حضور امام و انسان کامل، سرشار از تباهی و ستم می‌شود اما با ظهور او تمامی این نابسامانیها برطرف خواهد شد. در طول تاریخ این نابسامانیها کاملا مشهود بوده و هزاران سال است بشر منتظر ظهور منجی است.
۲٫ بر فرض که فراوان شدن ظلم و ستم به عنوان شرط ظهور امام زمان (علیه‌السلام) مطرح شده باشد، صرفا از آنچه به دست اهل ظلم و ستم اتفاق خواهد افتاد خبر داده شده است و هیچ توصیه و دستورالعملی به همراه ندارد. پس هیچ کس نمی‌تواند بر خلاف دستورات صریح خداوند و میل و ارادۀ روشن امام عصر حرکت کند و آن را با موضوع ظهور آن حضرت توجیه نماید.
۳٫ دلیل اصلی غیبت حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه) و تاخیر در ظهور آن حضرت، فراهم نبودن زمینه‌های انجام رسالتی است که بر دوش ایشان قرار دارد. و تا زمانی که این زمینه‌ها ایجاد نشود و امکان یک انقلاب و تحول بزرگ جهانی فراهم نگردد، ظهور اتفاق نخواهد افتاد. اگر چه گسترش ستم موجب تشنگی بیشتر مردم نسبت به عدالت می‌شود اما باید یاور و امکانات لازم نیز برای مقابله با ستمگران و اصلاح امور وجود داشته باشد. آنان که منتظر مصلح‌اند خود باید صالح باشند.