ترجمهٔ آیهٔ ۴ سورهٔ فاتحه
مَٰلِكِ يَوْمِ ٱلدِّينِ ﴿٤﴾
که صاحب‌اختیار روز حساب است.
توضیح ترجمه
- آوردن «که» و «است» برای آشکار شدن ارتباط با عبارت‌های قبلی است.
- تعبیر «دارنده» که کاملاً فارسی است تا حدودی مفهوم مالک را می‌رساند، ولی «صاحب‌اختیار» با دقت بیشتری معنای نهفته در مالک را بیان می‌کند.
- اگر چه از نظر قواعد نحوی مضاف‌الیه مقدّری مانند «المُلک» یا «الأمر» برای «مالک» وجود دارد، اما بهتر است معنای آن نیز در تقدیر بماند تا روان و کوتاه بودن عبارت حفظ شود.
- بهترین معنی برای «دین» تعبیر «حساب و کتاب» است و در روایات اهل بیت (علیهم‌السلام) نیز «یوم الدین» به «روز حساب» تفسیر شده؛ یعنی روزی که حساب و کتاب داشتن هستی برای همگان آشکار خواهد شد. البته این واژه وقتی برای اشاره به مذهب و آیین به‌کار می‌رود، باید همان «دین» ترجمه شود. زیرا با آنکه در آنجا نیز به‌معنی «حساب و کتاب حاکم بر زندگی» است، ولی با همان تعبیر مأنوس‌تر است.
- ترجمهٔ قرائت‌هایی که این آیه را «مَلِکِ یوم الدین» خوانده‌اند «پادشاه روز حساب» خواهد بود.