ترجمهٔ آیهٔ ۴۵ سورهٔ مائده
وَكَتَبْنَا عَلَيْهِمْ فِيهَآ أَنَّ ٱلنَّفْسَ بِٱلنَّفْسِ وَٱلْعَيْنَ بِٱلْعَيْنِ وَٱلْأَنفَ بِٱلْأَنفِ وَٱلْأُذُنَ بِٱلْأُذُنِ وَٱلسِّنَّ بِٱلسِّنِّ وَٱلْجُرُوحَ قِصَاصٌۭ ۚ فَمَن تَصَدَّقَ بِهِۦ فَهُوَ كَفَّارَةٌۭ لَّهُۥ ۚ وَمَن لَّمْ يَحْكُم بِمَآ أَنزَلَ ٱللَّهُ فَأُو۟لَٰٓئِكَ هُمُ ٱلظَّٰلِمُونَ ﴿٤٥﴾
و در آن بر ایشان مقرر داشتیم که جان در برابر جان و چشم در برابر چشم و بینی در برابر بینی و گوش در برابر گوش و دندان در برابر دندان است و زخم‌ها نیز نوعی قصاص به‌شمار می‌آید. البته اگر کسی آن را صادقانه ببخشد، برایش کفاره‌ای خواهد بود. و هر کس بر اساس آنچه خدا فرو فرستاده حکم نکند، چنین کسانی همان ستمگران‌اند.
توضیح ترجمه
- «الجروح» به «النفس» و عناوین پس از آن عطف شده و تابع معنی و حکم آنهاست؛ لذا برخلاف ترجمهٔ اغلب مترجمان که آن را «و در زخم‌ها قصاص است» ترجمه کرده‌اند، از آنجا که منظور از «نفس» و بعد از آن، چیزی است که به‌عنوان قصاص تعیین می‌شود، مقصود از «الجروح» هم باید زخم‌هایی باشد که به‌عنوان قصاص ایجاد می‌شود. ضمناً لازم است نکره بودن «قصاص» با تعبیری چون «نوعی» نشان داده شود.
- «صدقة» به‌معنی «بخشش صادقانه» است.
- «کفارة» به‌معنی «بسیار پوشاننده و از بین برنده» و منظور از آن چیزی است که «باعث نادیده گرفته شدن بدی‌ها می‌شود»؛ ولی از آنجا که خود این واژه در فارسی کاربرد دارد نیازی به ترجمهٔ آن نیست.