ترجمهٔ آیهٔ ۱۳۸ سورهٔ بقره
صِبْغَةَ ٱللَّهِ ۖ وَمَنْ أَحْسَنُ مِنَ ٱللَّهِ صِبْغَةًۭ ۖ وَنَحْنُ لَهُۥ عَٰبِدُونَ ﴿١٣٨﴾
رنگی که خدا به آن آغشته کرده است؛ و چه کسی نیکوتر از خدا به رنگ آغشته می‌کند؟ و ما پرستندهٔ اوییم.
توضیح ترجمه
- از آنجا که این آیه همچون سه آیهٔ گذشته و چند آیهٔ بعد درصدد پاسخ به ادعای انحصارطلبانهٔ اهل کتاب در وابسته دانستن نجات به پیروی از دین آنهاست، فعل مقدّر جمله همان فعلی است که در «بل ملة ابراهیم حنیفاً» در تقدیر گرفتیم. یعنی باید در ابتدای ترجمه، عبارت «ملاک نجات را این می‌دانم:» را در تقدیر گرفت. در واقع این آیه تأکیدی بر پاسخ قبلی است که ملاک قرار دادن وجدان انسانی را راه نجات معرفی می‌کرد، ولی این بار از تعبیر «صبغة» استفاده می‌کند که مسیحیان برای غسل تعمید به‌کار می‌بردند و آن را نشانهٔ مسیحی بودن و شرط نجات معرفی می‌کردند؛ ولی قرآن در برابر این انحصارطلبی دینی، رنگ و ساختاری را که خدا به همهٔ انسان‌ها بخشیده است ملاک نجات می‌داند.
- بر اساس توضیح لغت‌شناسان و با توجه به تعبیر «صبغٍ للآکلین» در آیه‌ای دیگر از قرآن که این واژه را برای غذایی که نان را در آن آغشته می‌کنند به‌کار برده، «صبغة» به‌معنی «فرو بردن و آغشته کردن در چیزی که باعث تغییر رنگ می‌شود» است. مسیحیان نیز به همین خاطر از این تعبیر برای فرو بردن بچه‌ها در آب مقدس استفاده می‌کردند.