ترجمهٔ آیهٔ ۱۲۶ سورهٔ بقره
وَإِذْ قَالَ إِبْرَٰهِۦمُ رَبِّ ٱجْعَلْ هَٰذَا بَلَدًا ءَامِنًۭا وَٱرْزُقْ أَهْلَهُۥ مِنَ ٱلثَّمَرَٰتِ مَنْ ءَامَنَ مِنْهُم بِٱللَّهِ وَٱلْيَوْمِ ٱلْءَاخِرِ ۖ قَالَ وَمَن كَفَرَ فَأُمَتِّعُهُۥ قَلِيلًۭا ثُمَّ أَضْطَرُّهُۥٓ إِلَىٰ عَذَابِ ٱلنَّارِ ۖ وَبِئْسَ ٱلْمَصِيرُ ﴿١٢٦﴾
و چون ابراهیم گفت: «ای خداوندگار من، اینجا را سرزمینی امن قرار ده و آن کس از اهلش را که به خدا و روز واپسین ایمان آورد از محصولات روزی ده.» فرمود: «اما کسی را که حق‌پوشی کند اندکی بهره‌مند خواهم ساخت و سپس او را بدون اینکه چاره‌ای داشته باشد دچار عذاب آتش خواهم کرد که چه بد سرانجامی است.
توضیح ترجمه
- «بلد» به‌معنی «سرزمینی دارای مرز» است و معنایی اعم از «شهر» دارد.
- «اضطرّه الی» به‌معنی «قرار دادن کسی در شرایط سختی که چاره‌ای از آن نخواهد یافت» است.