ترجمهٔ پیشنهادی آیات ۷۲ تا ۷۸ سورهٔ اعراف
فَأَنجَیناهُ وَالَّذینَ مَعَهُ بِرَحمَةٍ مِنّا وَقَطَعنا دابِرَ الَّذینَ کَذَّبوا بِآیاتِنا وَما کانوا مُؤمِنینَ ﴿۷۲﴾
پس او و کسانی که با او بودند را با رحمتی از جانب خودمان نجات دادیم و کسانی را که نشانه‌های ما را دروغ شمردند و مؤمن نبودند، ریشه‌کن کردیم.
باء در «برحمة منا» برای سببیت است و بهتر است «با» ترجمه شود.
«دابر» به‌معنای «دنباله و پشت» و «قطع دابر» کنایه از نابودی کامل و ادامه نیافتن است. در تعابیر رایج فارسی برای بیان این مفهوم از «کندن ریشه» استفاده می‌شود.
وَإِلی ثَمودَ أَخاهُم صالِحاً قالَ یا قَومِ اعبُدُوا اللَّهَ ما لَکُم مِن إِلهٍ غَیرُهُ قَد جاءَتکُم بَیِّنَةٌ مِن رَبِّکُم هذِهِ ناقَةُ اللَّهِ لَکُم آیَةً فَذَروها تَأکُل فی أَرضِ اللَّهِ وَلا تَمَسّوها بِسوءٍ فَیَأخُذَکُم عَذابٌ أَلیمٌ ﴿۷۳﴾
و به سوی ثمود، برادرشان صالح را؛ گفت: «ای قوم من، خدا را بندگی کنید که جز او معبودی ندارید. قطعاً دلیل روشنی از جانب خداوندگارتان نزد شما آمده است؛ این ماده شتر خدا برایتان نشانه‌‌ای است؛ پس رهایش کنید تا در زمین خدا بچرد و هیچ گزندی به آن نرسانید که عذابی دردناک شما را فرا خواهد گرفت.
«أکل» به‌معنی «خوردن» است، ولی وقتی برای «حیوانی که آزادانه در زمینی مشغول خوردن باشد» به‌کار رود به آن «چریدن» می‌گویند.
توضیح معنای «مسّ» در ترجمهٔ آیهٔ ۱۲۰ سورهٔ آل‌عمران بیان شد.
وَاذکُروا إِذ جَعَلَکُم خُلَفاءَ مِن بَعدِ عادٍ وَبَوَّأَکُم فِی الأَرضِ تَتَّخِذونَ مِن سُهولِها قُصوراً وَتَنحِتونَ الجِبالَ بُیوتاً فَاذکُروا آلاءَ اللَّهِ وَلا تَعثَوا فِی الأَرضِ مُفسِدینَ ﴿۷۴﴾
و یاد کنید آنگاه که شما را جانشینانی پس از عاد قرار داد و در آن سرزمین مستقرتان ساخت، در حالی که از دشت‌هایش کاخ‌هایی بر می‌گرفتید و کوه‌ها را به‌صورت خانه‌هایی می‌تراشیدید؛ پس نعمت‌های آشکار خدا را به یاد داشته باشید و تبهکارانه در زمین فساد نکنید.»
توضیح معنای «بوء» در ترجمهٔ آیهٔ ۶۱ سورهٔ بقره گذشت.
الف و لام در «الارض» برای عهد و اشاره به سرزمینی خاص است.
«بیوتاً» حال از «تنحتون» است و باید بر همین اساس ترجمه شود.
معنای «آلاء» در ترجمهٔ آیهٔ ۶۹ همین سوره بیان شد.
توضیح مربوط به تعبیر «لا تعثوا في الأرض مفسدین» در ترجمهٔ آیهٔ ۶۰ سورهٔ بقره بیان شد.
قالَ المَلَأُ الَّذینَ استَکبَروا مِن قَومِهِ لِلَّذینَ استُضعِفوا لِمَن آمَنَ مِنهُم أَتَعلَمونَ أَنَّ صالِحاً مُرسَلٌ مِن رَبِّهِ قالوا إِنّا بِما أُرسِلَ بِهِ مُؤمِنونَ ﴿۷۵﴾
برخورداران از قومش که در پی بزرگی کردن بودند، به کسانی که از میان مستضعفانِ آنها ایمان آورده بودند گفتند: «آیا شما به اینکه صالح فرستاده‌ای از جانب خداوندگارش است، علم دارید؟» گفتند: «ما به آنچه او بدان فرستاده شده است، ایمان داریم.»
معنای «الملأ» در ترجمهٔ آیهٔ ۲۴۶ سورهٔ بقره توضیح داده شد.
قالَ الَّذینَ استَکبَروا إِنّا بِالَّذی آمَنتُم بِهِ کافِرونَ ﴿۷۶﴾
کسانی که در پی بزرگی کردن بودند گفتند: «ما به آنچه شما بدان ایمان آورده‌اید، کافریم.»
«استکبار» در لغت به‌معنی «در پی بزرگ بودن یا بزرگی‌طلبی» است.
فَعَقَروا النّاقَةَ وَعَتَوا عَن أَمرِ رَبِّهِم وَقالوا یا صالِحُ ائتِنا بِما تَعِدُنا إِن کُنتَ مِنَ المُرسَلینَ ﴿۷۷﴾
پس ماده شتر را پی کردند و از فرمان خداوندگارشان سر باز زدند و گفتند: «ای صالح، اگر از فرستادگانی، آنچه را به ما وعده می‌دهی بیاور.»
«عقر» در اصل به‌معنی «دگرگون ساختن مسیر زندگی و به هم زدن جریان طبیعی آن» است که برای موضوعات مختلفی چون «دگرگون شدن جریان تولید مثل در زنان» با تعبیر «عاقر» و «تغییر جریان حیات حیوانات با بریدن اعضای اصلی» با فعل «عَقَرَ» به‌کار می‌رود. این عمل را معمولاً دربارهٔ شتر با تعبیر «پی کردن» ترجمه می‌کنند.
مادهٔ «عتو» به‌معنی «طغیان و تکبر و از حد گذراندن در فساد و بدی» است و همراه شدنش با «عن» آن را به مفهوم «سرپیچی کردن یا سر باز زدن از پذیرش حق» نزدیک می‌کند.
فَأَخَذَتهُمُ الرَّجفَةُ فَأَصبَحوا فی دارِهِم جاثِمینَ ﴿۷۸﴾
پس زمین‌لرزهٔ مهیب آنان را فرا گرفت و در سرایشان پیکرهایی به زمین افتاده شدند.
«الرجفة» به‌معنی «لرزه و زلزلهٔ شدید» است.
مادهٔ «جثم» به‌معنی «قرار گرفتن به حالت چسبیده و بدون حرکت روی زمین» است.
این ترجمه با نقد و نظر شما اصلاح و ویرایش خواهد شد.
#ترجمه_گروهی_قرآن
@hamidhossaini
فَأَنجَیناهُ وَالَّذینَ مَعَهُ بِرَحمَةٍ مِنّا وَقَطَعنا دابِرَ الَّذینَ کَذَّبوا بِآیاتِنا وَما کانوا مُؤمِنینَ ﴿۷۲﴾
پس او و کسانی که با او بودند را با رحمتی از جانب خودمان نجات دادیم و کسانی را که نشانه‌های ما را دروغ شمردند و مؤمن نبودند، ریشه‌کن کردیم.
باء در «برحمة منا» برای سببیت است و بهتر است «با» ترجمه شود.
«دابر» به‌معنای «دنباله و پشت» و «قطع دابر» کنایه از نابودی کامل و ادامه نیافتن است. در تعابیر رایج فارسی برای بیان این مفهوم از «کندن ریشه» استفاده می‌شود.
وَإِلی ثَمودَ أَخاهُم صالِحاً قالَ یا قَومِ اعبُدُوا اللَّهَ ما لَکُم مِن إِلهٍ غَیرُهُ قَد جاءَتکُم بَیِّنَةٌ مِن رَبِّکُم هذِهِ ناقَةُ اللَّهِ لَکُم آیَةً فَذَروها تَأکُل فی أَرضِ اللَّهِ وَلا تَمَسّوها بِسوءٍ فَیَأخُذَکُم عَذابٌ أَلیمٌ ﴿۷۳﴾
و به سوی ثمود، برادرشان صالح را؛ گفت: «ای قوم من، خدا را بندگی کنید که جز او معبودی ندارید. قطعاً دلیل روشنی از جانب خداوندگارتان نزد شما آمده است؛ این ماده شتر خدا برایتان نشانه‌‌ای است؛ پس رهایش کنید تا در زمین خدا بچرد و هیچ گزندی به آن نرسانید که عذابی دردناک شما را فرا خواهد گرفت.
«أکل» به‌معنی «خوردن» است، ولی وقتی برای «حیوانی که آزادانه در زمینی مشغول خوردن باشد» به‌کار رود به آن «چریدن» می‌گویند.
توضیح معنای «مسّ» در ترجمهٔ آیهٔ ۱۲۰ سورهٔ آل‌عمران بیان شد.
وَاذکُروا إِذ جَعَلَکُم خُلَفاءَ مِن بَعدِ عادٍ وَبَوَّأَکُم فِی الأَرضِ تَتَّخِذونَ مِن سُهولِها قُصوراً وَتَنحِتونَ الجِبالَ بُیوتاً فَاذکُروا آلاءَ اللَّهِ وَلا تَعثَوا فِی الأَرضِ مُفسِدینَ ﴿۷۴﴾
و یاد کنید آنگاه که شما را جانشینانی پس از عاد قرار داد و در آن سرزمین مستقرتان ساخت، در حالی که از دشت‌هایش کاخ‌هایی بر می‌گرفتید و کوه‌ها را به‌صورت خانه‌هایی می‌تراشیدید؛ پس نعمت‌های آشکار خدا را به یاد داشته باشید و تبهکارانه در زمین فساد نکنید.»
توضیح معنای «بوء» در ترجمهٔ آیهٔ ۶۱ سورهٔ بقره گذشت.
الف و لام در «الارض» برای عهد و اشاره به سرزمینی خاص است.
«بیوتاً» حال از «تنحتون» است و باید بر همین اساس ترجمه شود.
معنای «آلاء» در ترجمهٔ آیهٔ ۶۹ همین سوره بیان شد.
توضیح مربوط به تعبیر «لا تعثوا في الأرض مفسدین» در ترجمهٔ آیهٔ ۶۰ سورهٔ بقره بیان شد.
قالَ المَلَأُ الَّذینَ استَکبَروا مِن قَومِهِ لِلَّذینَ استُضعِفوا لِمَن آمَنَ مِنهُم أَتَعلَمونَ أَنَّ صالِحاً مُرسَلٌ مِن رَبِّهِ قالوا إِنّا بِما أُرسِلَ بِهِ مُؤمِنونَ ﴿۷۵﴾
برخورداران از قومش که در پی بزرگی کردن بودند، به کسانی که از میان مستضعفانِ آنها ایمان آورده بودند گفتند: «آیا شما به اینکه صالح فرستاده‌ای از جانب خداوندگارش است، علم دارید؟» گفتند: «ما به آنچه او بدان فرستاده شده است، ایمان داریم.»
معنای «الملأ» در ترجمهٔ آیهٔ ۲۴۶ سورهٔ بقره توضیح داده شد.
قالَ الَّذینَ استَکبَروا إِنّا بِالَّذی آمَنتُم بِهِ کافِرونَ ﴿۷۶﴾
کسانی که در پی بزرگی کردن بودند گفتند: «ما به آنچه شما بدان ایمان آورده‌اید، کافریم.»
«استکبار» در لغت به‌معنی «در پی بزرگ بودن یا بزرگی‌طلبی» است.
فَعَقَروا النّاقَةَ وَعَتَوا عَن أَمرِ رَبِّهِم وَقالوا یا صالِحُ ائتِنا بِما تَعِدُنا إِن کُنتَ مِنَ المُرسَلینَ ﴿۷۷﴾
پس ماده شتر را پی کردند و از فرمان خداوندگارشان سر باز زدند و گفتند: «ای صالح، اگر از فرستادگانی، آنچه را به ما وعده می‌دهی بیاور.»
«عقر» در اصل به‌معنی «دگرگون ساختن مسیر زندگی و به هم زدن جریان طبیعی آن» است که برای موضوعات مختلفی چون «دگرگون شدن جریان تولید مثل در زنان» با تعبیر «عاقر» و «تغییر جریان حیات حیوانات با بریدن اعضای اصلی» با فعل «عَقَرَ» به‌کار می‌رود. این عمل را معمولاً دربارهٔ شتر با تعبیر «پی کردن» ترجمه می‌کنند.
مادهٔ «عتو» به‌معنی «طغیان و تکبر و از حد گذراندن در فساد و بدی» است و همراه شدنش با «عن» آن را به مفهوم «سرپیچی کردن یا سر باز زدن از پذیرش حق» نزدیک می‌کند.
فَأَخَذَتهُمُ الرَّجفَةُ فَأَصبَحوا فی دارِهِم جاثِمینَ ﴿۷۸﴾
پس زمین‌لرزهٔ مهیب آنان را فرا گرفت و در سرایشان پیکرهایی به زمین افتاده شدند.
«الرجفة» به‌معنی «لرزه و زلزلهٔ شدید» است.
مادهٔ «جثم» به‌معنی «قرار گرفتن به حالت چسبیده و بدون حرکت روی زمین» است.
این ترجمه با نقد و نظر شما اصلاح و ویرایش خواهد شد.
#ترجمه_گروهی_قرآن
@hamidhossaini