آیا خوشبختی تنها با پیروی از دینی خاص به‌دست می‌آید؟

بسیاری از افراد فقط دین خود را حق می‌دانند و پیروی از آیین‌های دیگر را روشی نادرست و موجب محروم ماندن از نجات و سعادت به‌شمار می‌آورند. اگرچه این دیدگاه برای کسانی که تنگ‌نظرانه می‌اندیشند درست به‌نظر می‌رسد، ولی واقعاً منطقی و منصفانه نیست.

آگاهی از محدودیت‌های معرفتی انسان تردیدی باقی نمی‌گذارد که نباید از کسی بیش از وسعش انتظار داشت. پس همان‌گونه که فکر می‌کنیم عمل به آنچه حق تشخیص می‌دهیم، موجب رستگاری ماست، باید قضاوتمان دربارهٔ دینداری صادقانهٔ دیگران نیز همین‌گونه باشد.

نگاهی جامع به ادیان آسمانی و حتی غیر آسمانی دعوت‌کننده به معنویت و اخلاق نشان می‌دهد گوهر اصلی آنها یکسان و انگیزهٔ پیروانشان در تبعیت آگاهانه یا مقلدانه، شبیه یکدیگر است. لذا پیروی از هر آیینی که با مبنایی حق‌طلبانه انتخاب شده باشد، عقلاً پذیرفتنی است.

برای این منظور باید از قید و بند وابستگی‌ به نژاد، فرقه و دسته‌بندی‌های دیگر رها شد و بدون پیش‌داوری، هر پیامی را که احتمال دارد از سوی خدا باشد، جدی گرفت. این‌گونه می‌توان ضمن پذیرش اصول مشترک و اصلی مکاتب معنوی، بهترین آنها را مبنای زندگی قرار داد.