آیا با روشن شدن رازهای طبیعت، جایی برای خدا باقی می‌ماند؟
3:28 برخی شواهد نشان می‌دهد ترس و جهل، از مهم‌ترین انگیزه‌هایی بوده که بر باور گذشتگان به امور ماورائی و از جمله خدا تأثیر داشته است. زیرا آنها به‌خاطر بی‌اطلاعی از عوامل طبیعی حوادثی چون خسوف، طوفان و زلزله، چاره‌ای جز این نمی‌دیده‌اند که خدا یا خدایانی را به‌عنوان منشأ و پناهگاه این پدیده‌ها در نظر بگیرند.
اما با پیشرفت دانش و روشن شدن نقش فرایندهای مادی در این رخدادها، به‌تدریج از قلمرو فرمانروایی مباحث الهیاتی کاسته شده و دامنهٔ قدرت‌نمایی علوم تجربی افزایش یافته است؛ تا جایی که امروزه بخش قابل توجهی از نسل جدید، کنار گذاشتن باورهای ماورائی را نشانهٔ رشد فکر و دانایی می‌دانند.
اما باید مراقب بود مخالفت با اندیشه‌ای نادرست، ما را در دام خطایی دیگر گرفتار نکند. آری، خدای رخنه‌پوشی که فقط حفره‌های دانش بشر را رفو می‌کند، خدایی موهوم و زاییدهٔ جهل است و باید دور افکنده شدنش را به فال نیک گرفت؛ اما
حقیقتی که با دلایل منطقی به وجودش پی بردیم، چنین خدایی نیست.
خدایی که او را به‌عنوان تکیه‌گاه هستی و نه موجود یا عاملی در کنار دیگر عوامل تأثیرگذار گیتی شناختیم، خالق همهٔ علل پیدا و پنهان جهان است؛ لذا آشکار شدن رازهای طبیعت، نه‌تنها عرصه را بر او تنگ و وی را به عقب‌نشینی وادار نمی‌کند، بلکه گوشه‌هایی از عظمت و علم بی‌پایانش را نمایان می‌سازد.
معرفی مجموعهٔ «اسلام، چرا و چگونه؟» https://youtu.be/OlQdf_WBBTk