انتقاد در حکومت معصوم

برخی تصور می‌کنند سخن گفتن از آزادی نقد در حکومت پیشوایان معصوم (علیهم‌السلام)‌ به‌معنی انکار عصمت آن بزرگواران و مخالفت با باورهای شیعی است؛ در حالی که هر کس دل در گرو تشیّع داشته باشد باید این نکته را به‌عنوان سند افتخار و نشانهٔ حقانیت، اخلاق‌مداری و کارآمدی این مکتب ترویج کند.

آزادی بیان و تشویق به انتقاد، هرگز به‌معنی اعتراض به آنچه معقول و درست می‌دانیم نیست؛ بلکه به ‌این معناست که هر کس رفتار حاکم را نادرست تشخیص داد، حتی اگر اشتباه برداشت کرده باشد، حق دارد بدون واهمه انتقادش را مطرح سازد و وظیفهٔ حاکم، پاسخگو بودن در برابر انتقادات است.

طبعاً وقتی کسی به درجه‌ای از شناخت برسد که همهٔ رفتارهای امام معصوم (علیه‌السلام) را درست بداند، انتقادی نیز به او ندارد؛ ولی معمولاً اکثر اعضای جامعه را کسانی تشکیل می‌دهند که به چنین باوری نرسیده‌اند یا به هر دلیل، برخی رفتارهای حاکم را نمی‌پسندند. در این شرایط، ممنوع بودن انتقاد و اعتراض، مفهومی جز دیکتاتوری و نتیجه‌ای جز دور کردن مردم از دین نخواهد داشت؛ ضمن اینکه با این روش، مهم‌ترین مانع گسترش فساد در لایه‌های حکومت نیز حذف خواهد شد.

پیش از این در دو یادداشت، توضیحاتی دیگر در این‌باره تقدیم کرده بودم:

انتقاد از علی (علیه‌السلام): t.me/hamidhossaini/639

شیعهٔ تنوری یا شهروند منتقد: t.me/hamidhossaini/657

#باورها
@hamidhossaini