ترجمهٔ پیشنهادی آیات ۹۵ تا ۹۹ سورهٔ آل‌عمران
قُلْ صَدَقَ اللَّهُ فَاتَّبِعُوا مِلَّةَ إِبْرَاهِيمَ حَنِيفًا وَمَا كَانَ مِنَ الْمُشْرِكِينَ ﴿۹۵﴾
بگو: «خدا راست گفته است. پس از آیین ابراهیم که حق‌طلب بود و از مشرکان نبود پیروی کنید.»
توضیح معنای «ملّة» در ترجمهٔ آیهٔ ۱۲۰ سورهٔ بقره بیان شد.
إِنَّ أَوَّلَ بَيْتٍ وُضِعَ لِلنَّاسِ لَلَّذِي بِبَكَّةَ مُبَارَكًا وَهُدًى لِلْعَالَمِينَ ﴿۹۶﴾
به‌راستی نخستین خانه‌ای که به گونه‌ای پربرکت و هدایت‌بخشِ جهان‌ها، برای مردم بنا نهاده شد، همان است که در بکّه قرار دارد.
«بکّة» از مادهٔ «بکک» به‌معنی «ازدحام و فشردگی»، نام محدودهٔ میان دو کوه در شهر مکّه است که اطراف کعبه را در بر می‌گیرد و حاجیان در آنجا ازدحام می‌کنند. چنین نامی نباید ترجمه شود و تغییر آن توسط مترجمان به نام کلّ شهر نیز صحیح به‌نظر نمی‌رسد. برخی از محققان احتمال داده‌اند این واژه ریشهٔ عبری داشته و منظور از آن معبد اورشلیم باشد.
«مبارکاً» حال از «وُضع» و «هدیً» به آن عطف شده است؛ لذا بر خلاف ترجمه‌های رایج، معنایش باید به گونه‌ای بیان شود که حالت بنا نهادن را برساند.
فِيهِ آيَاتٌ بَيِّنَاتٌ مَقَامُ إِبْرَاهِيمَ وَمَنْ دَخَلَهُ كَانَ آمِنًا وَلِلَّهِ عَلَى النَّاسِ حِجُّ الْبَيْتِ مَنِ اسْتَطَاعَ إِلَيْهِ سَبِيلًا وَمَنْ كَفَرَ فَإِنَّ اللَّهَ غَنِيٌّ عَنِ الْعَالَمِينَ ﴿۹۷﴾
در آن نشانه‌هایی روشن است: جایگاه قیام ابراهیم. و هر کس واردش شود، در امان باشد. و خدا را حقی است بر مردم که هر کس توان راهیابی به آن را داشت، آهنگ زیارت خانه کند. اما هر کس حق را بپوشاند، به‌راستی خدا از همهٔ جهانیان بی‌نیاز است.
دلیل ترجمهٔ «مقام ابراهیم» به «جایگاه قیام ابراهیم» در توضیح آیهٔ ۱۲۵ سورهٔ بقره گذشت.
«حِجّ» مصدر از مادهٔ «حجج» به‌معنی «قصد حرکت برای کاری خاص» است و تعبیر «حجّ البیت» به‌معنی «قصد حرکت برای مناسک مربوط به خانهٔ کعبه» است. معمولاً برای مفهوم «قصد حرکت به جایی داشتن» از تعبیر «آهنگ جایی کردن» و برای «مناسک کعبه» از تعبیر «حَج» یا «زیارت خانهٔ خدا» استفاده می‌شود.
قُلْ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ لِمَ تَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ وَاللَّهُ شَهِيدٌ عَلَى مَا تَعْمَلُونَ ﴿۹۸﴾
بگو: «ای اهل کتاب، چرا نسبت به نشانه‌های خدا حق‌پوشی می‌کنید؟ در حالی که خدا بر آنچه انجام می‌دهید گواه است.»
واو در جملهٔ دوم حالیه است و شرایط موضوعی که دربارهٔ آن توبیخ شده‌اند را بیان می‌کند.
قُلْ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ لِمَ تَصُدُّونَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ مَنْ آمَنَ تَبْغُونَهَا عِوَجًا وَأَنْتُمْ شُهَدَاءُ وَمَا اللَّهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ ﴿۹۹﴾
بگو: «ای اهل کتاب، چرا هر کس که ایمان می‌آورد را از راه خدا باز می‌دارید و با آنکه گواهید، در پی به انحراف کشیدن آنید؟ خدا از آنچه می‌کنید غافل نیست!»
توضیح معنای «صدد» در ترجمهٔ آیهٔ ۲۱۷ سورهٔ بقره گذشت.
این ترجمه با نقد و نظر شما اصلاح و ویرایش خواهد شد.
#ترجمه_گروهی_قرآن
@hamidhossaini
قُلْ صَدَقَ اللَّهُ فَاتَّبِعُوا مِلَّةَ إِبْرَاهِيمَ حَنِيفًا وَمَا كَانَ مِنَ الْمُشْرِكِينَ ﴿۹۵﴾
بگو: «خدا راست گفته است. پس از آیین ابراهیم که حق‌طلب بود و از مشرکان نبود پیروی کنید.»
توضیح معنای «ملّة» در ترجمهٔ آیهٔ ۱۲۰ سورهٔ بقره بیان شد.
إِنَّ أَوَّلَ بَيْتٍ وُضِعَ لِلنَّاسِ لَلَّذِي بِبَكَّةَ مُبَارَكًا وَهُدًى لِلْعَالَمِينَ ﴿۹۶﴾
به‌راستی نخستین خانه‌ای که به گونه‌ای پربرکت و هدایت‌بخشِ جهان‌ها، برای مردم بنا نهاده شد، همان است که در بکّه قرار دارد.
«بکّة» از مادهٔ «بکک» به‌معنی «ازدحام و فشردگی»، نام محدودهٔ میان دو کوه در شهر مکّه است که اطراف کعبه را در بر می‌گیرد و حاجیان در آنجا ازدحام می‌کنند. چنین نامی نباید ترجمه شود و تغییر آن توسط مترجمان به نام کلّ شهر نیز صحیح به‌نظر نمی‌رسد. برخی از محققان احتمال داده‌اند این واژه ریشهٔ عبری داشته و منظور از آن معبد اورشلیم باشد.
«مبارکاً» حال از «وُضع» و «هدیً» به آن عطف شده است؛ لذا بر خلاف ترجمه‌های رایج، معنایش باید به گونه‌ای بیان شود که حالت بنا نهادن را برساند.
فِيهِ آيَاتٌ بَيِّنَاتٌ مَقَامُ إِبْرَاهِيمَ وَمَنْ دَخَلَهُ كَانَ آمِنًا وَلِلَّهِ عَلَى النَّاسِ حِجُّ الْبَيْتِ مَنِ اسْتَطَاعَ إِلَيْهِ سَبِيلًا وَمَنْ كَفَرَ فَإِنَّ اللَّهَ غَنِيٌّ عَنِ الْعَالَمِينَ ﴿۹۷﴾
در آن نشانه‌هایی روشن است: جایگاه قیام ابراهیم. و هر کس واردش شود، در امان باشد. و خدا را حقی است بر مردم که هر کس توان راهیابی به آن را داشت، آهنگ زیارت خانه کند. اما هر کس حق را بپوشاند، به‌راستی خدا از همهٔ جهانیان بی‌نیاز است.
دلیل ترجمهٔ «مقام ابراهیم» به «جایگاه قیام ابراهیم» در توضیح آیهٔ ۱۲۵ سورهٔ بقره گذشت.
«حِجّ» مصدر از مادهٔ «حجج» به‌معنی «قصد حرکت برای کاری خاص» است و تعبیر «حجّ البیت» به‌معنی «قصد حرکت برای مناسک مربوط به خانهٔ کعبه» است. معمولاً برای مفهوم «قصد حرکت به جایی داشتن» از تعبیر «آهنگ جایی کردن» و برای «مناسک کعبه» از تعبیر «حَج» یا «زیارت خانهٔ خدا» استفاده می‌شود.
قُلْ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ لِمَ تَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ وَاللَّهُ شَهِيدٌ عَلَى مَا تَعْمَلُونَ ﴿۹۸﴾
بگو: «ای اهل کتاب، چرا نسبت به نشانه‌های خدا حق‌پوشی می‌کنید؟ در حالی که خدا بر آنچه انجام می‌دهید گواه است.»
واو در جملهٔ دوم حالیه است و شرایط موضوعی که دربارهٔ آن توبیخ شده‌اند را بیان می‌کند.
قُلْ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ لِمَ تَصُدُّونَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ مَنْ آمَنَ تَبْغُونَهَا عِوَجًا وَأَنْتُمْ شُهَدَاءُ وَمَا اللَّهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ ﴿۹۹﴾
بگو: «ای اهل کتاب، چرا هر کس که ایمان می‌آورد را از راه خدا باز می‌دارید و با آنکه گواهید، در پی به انحراف کشیدن آنید؟ خدا از آنچه می‌کنید غافل نیست!»
توضیح معنای «صدد» در ترجمهٔ آیهٔ ۲۱۷ سورهٔ بقره گذشت.
این ترجمه با نقد و نظر شما اصلاح و ویرایش خواهد شد.
#ترجمه_گروهی_قرآن
@hamidhossaini