ترجمهٔ پیشنهادی آیات ۱۷۲ تا ۱۷۶ سورهٔ بقره
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُلُوا مِنْ طَيِّبَاتِ مَا رَزَقْنَاكُمْ وَاشْكُرُوا لِلَّهِ إِنْ كُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ ﴿۱۷۲﴾
ای کسانی که ایمان آورده‌اید از روزی‌های پاکیزه‌ای که به شما دادیم بخورید و قدردان خدا باشید اگر واقعاً او را بندگی می‌کنید.
تعبیر «طیبات ما رزقناکم» با توجه به تفاوت ساختار جملات در عربی و فارسی نباید تحت‌اللفظی ترجمه شود.
توضیح ترجمهٔ «شکر» در ترجمهٔ آیه ۵۲ این سوره بیان شد.
با توجه به اینکه مقدم شدن «ایاه» نشانگر تأکید انحصاری است از تعبیر «واقعاً» در ترجمهٔ آن استفاده شد.
توضیح ترجمهٔ «عبادت» در هنگام ترجمهٔ آیهٔ ۵ سورهٔ حمد گذشت.
إنَّمَا حَرَّمَ عَلَيْكُمُ الْمَيْتَةَ وَالدَّمَ وَلَحْمَ الْخِنْزِيرِ وَمَا أُهِلَّ بِهِ لِغَيْرِ اللَّهِ فَمَنِ اضْطُرَّ غَيْرَ بَاغٍ وَلَا عَادٍ فَلَا إِثْمَ عَلَيْهِ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ ﴿۱۷۳﴾
به‌راستی که فقط مردار و خون و گوشت خوک و آنچه خونش برای جز خدا ریخته شده باشد بر شما حرام شده است؛ اما اگر کسی ناچار شود، در حالی که زیاده‌خواه و تجاوزگر نباشد، پس تقصیری بر گردنش نیست و قطعاً خدا آمرزنده و مهربان است.
برخلاف نظر اغلب مترجمان، «اهلّ» از مادهٔ «هلّ» و به‌معنی «یک‌باره ریختن» است و منظور از آن در ذبح حیوانات، «ریختن خون» آنهاست.
«غیر باغ و لا عاد» حال از نائب فاعل «اضطر» است و باید متناسب با همین نقش معنی شود.
«اثم» در لغت به‌معنی «کندی و کوتاهی در کار خیر» است که در فارسی با تعبیر «تقصیر» بیان می‌شود، همان‌گونه که برای «علیه» در تعابیر رایج فارسی «بر گردن او» به‌کار می‌رود.
«بغی» به‌معنی «طلب شدید و زیاده‌خواهی» و «عدو» به‌معنی «تجاوز به حقوق دیگران» است.
إنَّ الَّذِينَ يَكْتُمُونَ مَا أَنْزَلَ اللَّهُ مِنَ الْكِتَابِ وَيَشْتَرُونَ بِهِ ثَمَنًا قَلِيلًا أُولَئِكَ مَا يَأْكُلُونَ فِي بُطُونِهِمْ إِلَّا النَّارَ وَلَا يُكَلِّمُهُمُ اللَّهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَلَا يُزَكِّيهِمْ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ ﴿۱۷۴﴾
به‌راستی کسانی که آنچه را خدا فرو فرستاده است یعنی کتاب را کتمان می‌کنند و آن را به بهایی اندک می‌فروشند، چنین افرادی در شکم‌هایشان جز آتش نمی‌خورند و خدا در روز رستاخیز با آنها سخن نخواهد گفت و رشدیافته و پاکشان نخواهد ساخت و عذابی دردناک خواهند داشت.
واژهٔ «اشتراء» از اضداد است و هم به‌معنی «خریدن» و هم به‌معنی «فروختن» به‌کار می‌رود.
«تزکیه» هم به‌معنی «پاک کردن» است و هم به‌معنی «رشد دادن».
أولَئِكَ الَّذِينَ اشْتَرَوُا الضَّلَالَةَ بِالْهُدَى وَالْعَذَابَ بِالْمَغْفِرَةِ فَمَا أَصْبَرَهُمْ عَلَى النَّارِ ﴿۱۷۵﴾
آنها کسانی‌اند که گمراهی را به بهای راه‌یافتگی و عذاب را به بهای آمرزش می‌ستانند و چه شکیبایند بر آتش!
منظور از ستاندن چیزی به بهای چیزی دیگر، از دست دادن آن بها و به‌دست آوردن چیزی کم‌ارزش‌تر در برابر آن است.
ذلِكَ بِأَنَّ اللَّهَ نَزَّلَ الْكِتَابَ بِالْحَقِّ وَإِنَّ الَّذِينَ اخْتَلَفُوا فِي الْكِتَابِ لَفِي شِقَاقٍ بَعِيدٍ ﴿۱۷۶﴾
آن بدین‌خاطر است که خدا کتاب را بر مبنایی درست فرو فرستاده و به‌راستی کسانی که دربارهٔ کتاب به اختلاف افتادند قطعاً در ستیزهٔ دور و درازی قرار دارند.
توضیح معنای «بالحق» در ترجمهٔ آیهٔ ۱۱۹ این سوره گذشت.
معنای «شقاق» در ترجمهٔ آیهٔ ۱۳۷ این سوره بیان شد.
این ترجمه با نقد و نظر شما اصلاح و ویرایش خواهد شد.
#ترجمه_گروهی_قرآن
@hamidhossaini
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُلُوا مِنْ طَيِّبَاتِ مَا رَزَقْنَاكُمْ وَاشْكُرُوا لِلَّهِ إِنْ كُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ ﴿۱۷۲﴾
ای کسانی که ایمان آورده‌اید از روزی‌های پاکیزه‌ای که به شما دادیم بخورید و قدردان خدا باشید اگر واقعاً او را بندگی می‌کنید.
تعبیر «طیبات ما رزقناکم» با توجه به تفاوت ساختار جملات در عربی و فارسی نباید تحت‌اللفظی ترجمه شود.
توضیح ترجمهٔ «شکر» در ترجمهٔ آیه ۵۲ این سوره بیان شد.
با توجه به اینکه مقدم شدن «ایاه» نشانگر تأکید انحصاری است از تعبیر «واقعاً» در ترجمهٔ آن استفاده شد.
توضیح ترجمهٔ «عبادت» در هنگام ترجمهٔ آیهٔ ۵ سورهٔ حمد گذشت.
إنَّمَا حَرَّمَ عَلَيْكُمُ الْمَيْتَةَ وَالدَّمَ وَلَحْمَ الْخِنْزِيرِ وَمَا أُهِلَّ بِهِ لِغَيْرِ اللَّهِ فَمَنِ اضْطُرَّ غَيْرَ بَاغٍ وَلَا عَادٍ فَلَا إِثْمَ عَلَيْهِ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ ﴿۱۷۳﴾
به‌راستی که فقط مردار و خون و گوشت خوک و آنچه خونش برای جز خدا ریخته شده باشد بر شما حرام شده است؛ اما اگر کسی ناچار شود، در حالی که زیاده‌خواه و تجاوزگر نباشد، پس تقصیری بر گردنش نیست و قطعاً خدا آمرزنده و مهربان است.
برخلاف نظر اغلب مترجمان، «اهلّ» از مادهٔ «هلّ» و به‌معنی «یک‌باره ریختن» است و منظور از آن در ذبح حیوانات، «ریختن خون» آنهاست.
«غیر باغ و لا عاد» حال از نائب فاعل «اضطر» است و باید متناسب با همین نقش معنی شود.
«اثم» در لغت به‌معنی «کندی و کوتاهی در کار خیر» است که در فارسی با تعبیر «تقصیر» بیان می‌شود، همان‌گونه که برای «علیه» در تعابیر رایج فارسی «بر گردن او» به‌کار می‌رود.
«بغی» به‌معنی «طلب شدید و زیاده‌خواهی» و «عدو» به‌معنی «تجاوز به حقوق دیگران» است.
إنَّ الَّذِينَ يَكْتُمُونَ مَا أَنْزَلَ اللَّهُ مِنَ الْكِتَابِ وَيَشْتَرُونَ بِهِ ثَمَنًا قَلِيلًا أُولَئِكَ مَا يَأْكُلُونَ فِي بُطُونِهِمْ إِلَّا النَّارَ وَلَا يُكَلِّمُهُمُ اللَّهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَلَا يُزَكِّيهِمْ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ ﴿۱۷۴﴾
به‌راستی کسانی که آنچه را خدا فرو فرستاده است یعنی کتاب را کتمان می‌کنند و آن را به بهایی اندک می‌فروشند، چنین افرادی در شکم‌هایشان جز آتش نمی‌خورند و خدا در روز رستاخیز با آنها سخن نخواهد گفت و رشدیافته و پاکشان نخواهد ساخت و عذابی دردناک خواهند داشت.
واژهٔ «اشتراء» از اضداد است و هم به‌معنی «خریدن» و هم به‌معنی «فروختن» به‌کار می‌رود.
«تزکیه» هم به‌معنی «پاک کردن» است و هم به‌معنی «رشد دادن».
أولَئِكَ الَّذِينَ اشْتَرَوُا الضَّلَالَةَ بِالْهُدَى وَالْعَذَابَ بِالْمَغْفِرَةِ فَمَا أَصْبَرَهُمْ عَلَى النَّارِ ﴿۱۷۵﴾
آنها کسانی‌اند که گمراهی را به بهای راه‌یافتگی و عذاب را به بهای آمرزش می‌ستانند و چه شکیبایند بر آتش!
منظور از ستاندن چیزی به بهای چیزی دیگر، از دست دادن آن بها و به‌دست آوردن چیزی کم‌ارزش‌تر در برابر آن است.
ذلِكَ بِأَنَّ اللَّهَ نَزَّلَ الْكِتَابَ بِالْحَقِّ وَإِنَّ الَّذِينَ اخْتَلَفُوا فِي الْكِتَابِ لَفِي شِقَاقٍ بَعِيدٍ ﴿۱۷۶﴾
آن بدین‌خاطر است که خدا کتاب را بر مبنایی درست فرو فرستاده و به‌راستی کسانی که دربارهٔ کتاب به اختلاف افتادند قطعاً در ستیزهٔ دور و درازی قرار دارند.
توضیح معنای «بالحق» در ترجمهٔ آیهٔ ۱۱۹ این سوره گذشت.
معنای «شقاق» در ترجمهٔ آیهٔ ۱۳۷ این سوره بیان شد.
این ترجمه با نقد و نظر شما اصلاح و ویرایش خواهد شد.
#ترجمه_گروهی_قرآن
@hamidhossaini