آیا انجام معجزه برای اثبات پیامبر بودن مدعی نبوت کافی است؟

باور پیروان ادیان آسمانی به معجزات پیامبران و پیشوایان خود، قابل درک و شایستهٔ احترام است. زیرا کسی که به خدایی با قدرت و علم بی‌انتها ایمان داشته باشد، انجام کارهایی فراتر از توان عادی بشر و قوانین شناخته‌شدهٔ طبیعی را برای او یا نمایندگانش کاملاً ممکن می‌داند و وجود نیروهایی ناشناخته و برتر را در تضاد با عقلانیت و مخالف علم و دانش نمی‌بیند.

اما کسی که هنوز در حال بررسی است و پیش‌فرض‌های مقبول مؤمنان را پیشاپیش، نپذیرفته است، حتی اگر کاری خارق‌العاده را از فردی که مدعی پیامبری است مشاهده ‌کند، حق دارد احتمالاتی چون جادو، فریب، دست داشتن نیروهای شیطانی و مانند آن را منتفی نداند و معجزه را معیاری مناسب یا لازم برای تصدی چنین جایگاهی به‌شمار نیاورد.

تاریخ و آموزه‌های ادیان بزرگی که خود را به پیام‌آورانی از سوی خدا منتسب کرده‌اند نیز همین نکته را تأیید می‌کند و نشان می‌دهد تقریباً هیچ‌یک از یاران وفادار این پیامبران، صرفاً با مشاهدهٔ معجزه ایمان نیاورده‌اند و بیشترین پیمان‌شکنی‌ها و بهانه‌جویی‌ها در برابر پیشوایان دین را کسانی انجام داده‌اند که از نزدیک شاهد شگفت‌انگیزترین معجزات بوده‌اند.

با بررسی این متون مذهبی در می‌یابیم حتی مکاتبی که بر باور به معجزه تأکید دارند، هدف از ارائهٔ این امور خارق‌العاده را اطمینان بخشیدن به مؤمنان و اتمام حجت با دشمنانی می‌دانند که قبلاً با معیاری دیگر به حقانیت فرستادهٔ خدا پی برده بوده‌اند؛ پس لازم است همان معیار اصلی را شناسایی و ارزش و اعتبارش را با نگاهی بی‌طرفانه ارزیابی کنیم.

معرفی مجموعهٔ «اسلام، چرا و چگونه؟» https://youtu.be/OlQdf_WBBTk