ترجمهٔ آیهٔ ۱۳۰ سورهٔ انعام
يَٰمَعْشَرَ ٱلْجِنِّ وَٱلْإِنسِ أَلَمْ يَأْتِكُمْ رُسُلٌۭ مِّنكُمْ يَقُصُّونَ عَلَيْكُمْ ءَايَٰتِى وَيُنذِرُونَكُمْ لِقَآءَ يَوْمِكُمْ هَٰذَا ۚ قَالُوا۟ شَهِدْنَا عَلَىٰٓ أَنفُسِنَا ۖ وَغَرَّتْهُمُ ٱلْحَيَوٰةُ ٱلدُّنْيَا وَشَهِدُوا۟ عَلَىٰٓ أَنفُسِهِمْ أَنَّهُمْ كَانُوا۟ كَٰفِرِينَ ﴿١٣٠﴾
«ای جماعت جن و انس، مگر فرستادگانی از خودتان نزد شما نیامدند که نشانه‌های مرا برایتان بازگو می‌کردند و به شما دربارهٔ دیدار این روزتان هشدار می‌دادند؟» گویند: «به‌زیان خودمان گواهی دادیم.» - ولی زندگی دنیا آنان را فریفت - و به‌زیان خودشان گواهی دادند که آنان واقعاً حق‌پوش بودند.
توضیح ترجمه
- با توجه به اینکه ابتدای آیه ادامهٔ خطابی است که به‌صورت نوعی نقل قول در آیهٔ ۱۲۸ مطرح شده بود، در گیومه قرار گرفت.
- «معشر» به‌معنای «گروهی از افرادی که دارای ویژگی مشترک بوده و برای کاری گرد می‌آیند و با هم معاشرت می‌کنند» است. در فارسی متداول معمولاً برای این مفهوم از تعبیر «جماعت» استفاده می‌شود.
- «یقصّون» از ریشهٔ «قصص» به‌معنای «روایت و بیانی که دقیقاً مطابق با واقعیت باشد» است. «بازگو کردن» تا حدودی می‌تواند مفهوم روایت و انطباقش با واقعیت را بازتاب دهد.
- اغلب مترجمان «شهدنا» را مضارع ترجمه کرده‌اند، با اینکه این فعل ماضی است.