ترجمهٔ آیهٔ ۳۴ سورهٔ بقره
وَإِذْ قُلْنَا لِلْمَلَٰٓئِكَةِ ٱسْجُدُوا۟ لِءَادَمَ فَسَجَدُوٓا۟ إِلَّآ إِبْلِيسَ أَبَىٰ وَٱسْتَكْبَرَ وَكَانَ مِنَ ٱلْكَٰفِرِينَ ﴿٣٤﴾
و آن‌گاه که به فرشتگان گفتیم: «به آدم سجده کنید»؛ پس سجده کردند، جز ابلیس که سر باز زد و خود را بزرگ شمرد و از حق‌پوشان بود.
توضیح ترجمه
- «سجد لـ...» به‌معنی سجده کردن به کس یا چیزی است و در آیات دیگر قرآن نیز همین تعبیر برای سجده به خدا به‌کار رفته است.
- معنای لغوی «اباء» امتناع کردن از انجام کاری است که از آن با «سر باز زدن» نیز تعبیر می‌شود.
- یکی از معانی باب استفعال، «شمردن و در نظر گرفتن» است؛ مانند «استبعاد» یا «استنکار». بر این اساس «استکبار» را نیز می‌توان «بزرگ شمردن» ترجمه کرد که منظور از آن، «بزرگ شمردن خود» است.
- اغلب مترجمان «کان من الکافرین» را «از کافران شد» ترجمه کرده‌اند، ولی «کان» به‌معنی «بودن» است و نه «شدن». البته برخی از زبان‌شناسان این معنی را نیز برای شرایطی که سخن از دگرگونی باشد، ذکر کرده‌اند؛ ولی در اینجا شاید منظور آیه، اشاره به زمینه‌های قبلی کفر ابلیس باشد.