ترجمهٔ آیهٔ ۲۲۰ سورهٔ بقره
فِى ٱلدُّنْيَا وَٱلْءَاخِرَةِ ۗ وَيَسْـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلْيَتَٰمَىٰ ۖ قُلْ إِصْلَاحٌۭ لَّهُمْ خَيْرٌۭ ۖ وَإِن تُخَالِطُوهُمْ فَإِخْوَٰنُكُمْ ۚ وَٱللَّهُ يَعْلَمُ ٱلْمُفْسِدَ مِنَ ٱلْمُصْلِحِ ۚ وَلَوْ شَآءَ ٱللَّهُ لَأَعْنَتَكُمْ ۚ إِنَّ ٱللَّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌۭ ﴿٢٢٠﴾
دربارهٔ دنیا و سرای واپسین؛ و از تو دربارهٔ یتیمان میپرسند. بگو: «سامان بخشیدن امور آنها بهتر است. و اگر با آنها معاشرت داشته باشید که آنها برادران شمایند و خدا فسادکنندگان را از اصلاحکنندگان باز میشناسد. و اگر خدا میخواست شما را به زحمت میانداخت؛ بهراستی که خدا عزّتمند و فرزانه است.
توضیح ترجمه
- «مخالطه» بهمعنی «آمیختن با یکدیگر» است و وقتی دربارهٔ ارتباط با دیگران بهکار رود بهمعنی «معاشرت و مراوده داشتن» است.
- «عَنَت» بهمعنی «مشقّت همراه با اختلال» است که در تعابیر رایج فارسی به آن «به زحمت افتادن» گفته میشود.
- توضیح «عزیز و حکیم» در ترجمهٔ آیهٔ ۲۰۹ این سوره گذشت.