وصیت خوبان

امام باقر (علیه‌السلام):

لَمَّا حَضَرَتْ أَبِي عَلِيَّ بْنَ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِمَا اَلسَّلاَمُ اَلْوَفَاةُ ضَمَّنِي إِلَى صَدْرِهِ وَ قَالَ يَا بُنَيَّ أُوصِيكَ بِمَا أَوْصَانِي بِهِ أَبِي حِينَ حَضَرَتْهُ اَلْوَفَاةُ وَ بِمَا ذَكَرَ أَنَّ أَبَاهُ أَوْصَاهُ بِهِ: «يَا بُنَيَّ اِصْبِرْ عَلَى اَلْحَقِّ وَ إِنْ كَانَ مُرّاً.»

کافی، ج ۲، ص ۹۱.

وقتی وفات پدرم علی بن الحسین علیهما السّلام فرا رسید، مرا به سینهٔ خود چسباند و فرمود: پسرکم، تو را وصیّت می‌کنم به آنچه پدرم هنگام وفاتش به من وصیّت کرد و فرمود: پدرش او را بدان وصیّت فرموده است که: «ای پسرکم، بر حق صبوری کن، هر چند که تلخ باشد.»

#حدیث

@hamidhossaini