نماز، به کدام روش؟
همیشه و همه جا می‌توان به یاد خدا بود و با هر زبان و روشی با او نیایش و از او خواهش کرد. خدا نیز رحمتش را بر همهٔ کسانی که به یادش باشند، نازل و هر بنده‌ای را که بخواندش اجابت می‌کند. اما معنویت، سرگرمی یا وسیله‌ای برای رفع حاجت نیست که گاهی به یادش بیفتیم و سایر اوقات در میان روزمرگی‌ها فراموشش کنیم.
قرآن از ما می‌خواهد صبح و شام و بین روز نماز بخوانیم و برای زنده نگه داشتن یاد خدا در دل‌هایمان برنامه‌ای دائمی داشته باشیم. پایبندی همیشگی به نیایشی خاص با محتوایی توحیدی، ارزش‌های متعالی را به ما یادآوری، راه بسیاری از انحراف‌ها را در برابرمان مسدود، غبار غفلت را از دیدگانمان پاک و بیماری‌های روح و روانمان را درمان می‌کند.
برای این منظور باید در اوقاتی مشخص رو به مسجدالحرام که نخستین خانهٔ بنا شده برای عبادت خداست، با صدایی نه‌چندان بلند و نه‌چندان آهسته، آیاتی از قرآن را تلاوت کنیم و در رکوع و سجود، تسبیح و ستایش خدا را به زبان آوریم. البته لازم است پیش از نماز با شستن صورت و دست و مسح پا و سر، وضو بگیریم و اگر جُنُب بودیم، غسل کنیم و در شرایط خاص، تیمم با خاک را جایگزین شستشو با آب قرار دهیم.
همهٔ آنچه قرآن دربارهٔ شیوه و شرایط ظاهری نماز بیان کرده همین چند نکته‌ای است که در بند بالا ذکر شد. با این حال، مشکل و ابهام مهمی در این زمینه وجود ندارد و اوقات نمازهای پنج‌گانه، ساختار و ارکان آن، تعداد رکعات، اذکار واجب و آداب اصلی به‌جا آوردنش برای مسلمانان روشن و با وجود مذاهب گوناگونی که ایجاد کرده‌اند، یکسان باقی مانده است.
البته طبعاً در این موضوع نیز همچون دیگر امور تاریخی، ابهام و اختلاف‌هایی پدید آمده که برطرف کردن اغلب آنها غیرممکن است، ولی از آنجا که این مسائل فرعی تغییری در روح و هدف عبادت ایجاد نمی‌کند، باید به‌جای بحث‌های بی‌فایده، هر کس به‌قدر وسعش روشی را که درست‌تر می‌داند برگزیند و با تکیه بر مشترکات، برای رسیدن به خشوع و حضور قلب بیشتر تلاش کند.
.
اینکه قرآن به‌جای پرداختن به احکام و اجزای این عبادت مهم، همواره بر اقامه و انجام درست همان نمازی تأکید می‌کند که گویا مخاطبانش از قبل با آن آشنایی دارند، نشان می‌دهد چارچوب کلی برنامهٔ عبادی دیگر پیامبران خدا نیز یکسان بوده و این کتاب، تمرکز خود را بر اثربخشی بیشتر همان نماز مشترک و شناخته‌شده قرار داده است.
کتابی که صومعه و کلیسا و کنیسه را به‌خاطر عطرآگین بودن به یاد خدا در ردیف مسجد و مقدس می‌شمرد و مسیحیان و یهودیان اهل نماز را با آنکه همچنان بر شریعت گذشتهٔ خود باقی مانده‌اند از صالحان می‌داند و سجده و تلاوتی را که از آیات کتابشان دارند می‌ستاید، قطعاً نمازهای متفاوتی را که خالصانه خوانده شود، می‌پسندد و می‌پذیرد.
برای مشاهدهٔ مستندات قرآنی، روی متون آبی‌رنگ کلیک کنید.
#نماز ۵
@hamidhossaini
همیشه و همه جا می‌توان به یاد خدا بود و با هر زبان و روشی با او نیایش و از او خواهش کرد. خدا نیز رحمتش را بر همهٔ کسانی که به یادش باشند، نازل و هر بنده‌ای را که بخواندش اجابت می‌کند. اما معنویت، سرگرمی یا وسیله‌ای برای رفع حاجت نیست که گاهی به یادش بیفتیم و سایر اوقات در میان روزمرگی‌ها فراموشش کنیم.
قرآن از ما می‌خواهد صبح و شام و بین روز نماز بخوانیم و برای زنده نگه داشتن یاد خدا در دل‌هایمان برنامه‌ای دائمی داشته باشیم. پایبندی همیشگی به نیایشی خاص با محتوایی توحیدی، ارزش‌های متعالی را به ما یادآوری، راه بسیاری از انحراف‌ها را در برابرمان مسدود، غبار غفلت را از دیدگانمان پاک و بیماری‌های روح و روانمان را درمان می‌کند.
برای این منظور باید در اوقاتی مشخص رو به مسجدالحرام که نخستین خانهٔ بنا شده برای عبادت خداست، با صدایی نه‌چندان بلند و نه‌چندان آهسته، آیاتی از قرآن را تلاوت کنیم و در رکوع و سجود، تسبیح و ستایش خدا را به زبان آوریم. البته لازم است پیش از نماز با شستن صورت و دست و مسح پا و سر، وضو بگیریم و اگر جُنُب بودیم، غسل کنیم و در شرایط خاص، تیمم با خاک را جایگزین شستشو با آب قرار دهیم.
همهٔ آنچه قرآن دربارهٔ شیوه و شرایط ظاهری نماز بیان کرده همین چند نکته‌ای است که در بند بالا ذکر شد. با این حال، مشکل و ابهام مهمی در این زمینه وجود ندارد و اوقات نمازهای پنج‌گانه، ساختار و ارکان آن، تعداد رکعات، اذکار واجب و آداب اصلی به‌جا آوردنش برای مسلمانان روشن و با وجود مذاهب گوناگونی که ایجاد کرده‌اند، یکسان باقی مانده است.
البته طبعاً در این موضوع نیز همچون دیگر امور تاریخی، ابهام و اختلاف‌هایی پدید آمده که برطرف کردن اغلب آنها غیرممکن است، ولی از آنجا که این مسائل فرعی تغییری در روح و هدف عبادت ایجاد نمی‌کند، باید به‌جای بحث‌های بی‌فایده، هر کس به‌قدر وسعش روشی را که درست‌تر می‌داند برگزیند و با تکیه بر مشترکات، برای رسیدن به خشوع و حضور قلب بیشتر تلاش کند.
.
اینکه قرآن به‌جای پرداختن به احکام و اجزای این عبادت مهم، همواره بر اقامه و انجام درست همان نمازی تأکید می‌کند که گویا مخاطبانش از قبل با آن آشنایی دارند، نشان می‌دهد چارچوب کلی برنامهٔ عبادی دیگر پیامبران خدا نیز یکسان بوده و این کتاب، تمرکز خود را بر اثربخشی بیشتر همان نماز مشترک و شناخته‌شده قرار داده است.
کتابی که صومعه و کلیسا و کنیسه را به‌خاطر عطرآگین بودن به یاد خدا در ردیف مسجد و مقدس می‌شمرد و مسیحیان و یهودیان اهل نماز را با آنکه همچنان بر شریعت گذشتهٔ خود باقی مانده‌اند از صالحان می‌داند و سجده و تلاوتی را که از آیات کتابشان دارند می‌ستاید، قطعاً نمازهای متفاوتی را که خالصانه خوانده شود، می‌پسندد و می‌پذیرد.
برای مشاهدهٔ مستندات قرآنی، روی متون آبی‌رنگ کلیک کنید.
#نماز ۵
@hamidhossaini