چرا اسلام به سایر ادیان ترجیح دارد؟ | راز خاتمیت و بشارت‌های کتب آسمانی

در قسمت‌های اخیر تلاش کردیم دلایل خودمون برای ترجیح اسلام رو به صورت منطقی و بی‌طرفانه بررسی کنیم. گفتیم دلایل متعددی ما رو متقاعد می‌کنه که از بین ادیان آسمانی اسلام رو ترجیح بدیم. البته به ترجیح و تشخیص دیگران هم احترام می‌گذاریم. اما خوشحالیم که با بررسی دقیق می‌تونیم مطمئن بشیم که از بین ادیان آسمانی بهترینش رو انتخاب کردیم.

چرا؟ گفتیم یکی از مهم‌ترین دلایل این است که وقتی متوجه شدیم سلسله پیام‌های خدا و اونچه که پیامبران الهی برای بشر آوردند در اسلام به پایان رسیده و اسلام و قرآن آخرین پیام آسمان به ماست خود این کافیست که در بین این پیام‌ها آخرینش که ادعا داره که کامل‌ترینه و برای همیشه پاسخ‌گوست اون رو انتخاب بکنیم چنانکه خود قرآن این رو به وضوح اعلام کرده که خدا از همه پیامبران میثاق گرفت عهد گرفت که اگر پیامبر دیگری آمد آیا شما به او ایمان می‌آورید؟ آیا او رو تصدیق می‌کنید؟ آیا او رو یاری می‌کنید؟

و همه پیامبران الهی اعلام کردند و اعلام ایمان و وفاداری به این پیامبر کردن. البته ممکنه کسانی که دین‌های دیگری رو انتخاب کردن اون‌ها هم ادعا کنند که پیامبر ما آخرین پیامبره و بعد از او پیامبری نخواهد آمد. ما به تشخیص و انتخاب اون‌ها احترام می‌گذاریم. اما باید به این نکته توجه کنیم که ما وقتی بی‌طرفانه کتاب‌های آسمانی و اونچه که از میراث ادیان در اختیار ماست بررسی می‌کنیم، می‌بینیم در کتاب‌های آسمانی گذشته همواره وعده آمدن پیامبر دیگر وجود داره و هیچ‌کدوم از اون‌ها به صراحت اینکه این پیامبر و این کتاب پایان‌بخش سلسله انبیا و پیام‌های الهی‌ست.

در اون‌ها ذکر نشده. فقط قرآن چنین تصریحی داره و چنین نکته‌ای رو به صراحت بیان می‌کنه که این پیامبر آخرین پیامبره و این کتاب مسلط و مهیمن و پایان‌بخش و کامل‌ کننده اون دین حقیست که ما رو به سمت خدا دعوت می‌کنه. ما ممکنه در تفسیر و توضیح اونچه که در کتاب مقدس در رابطه با آمدن پیامبر آینده گفته شده با هم اختلاف نظر داشته باشیم. طبیعی‌ست که دیگرانی که پیامبر دیگری رو برگزیدند و به پیامبر ما ایمان نمی‌آورند برداشت ما رو نپذیرند.

اما نکته این است که ما نمی‌خواهیم الان روی یک برداشت خاص تأکید و روش مجادله کنیم. نکته این است که ما می‌بینیم در کتاب مقدس در صفر تثنیه تصریح شده به اینکه پیامبری از میان برادران شما خواهد آمد. خب ممکنه گفته شود که منظور مسیح است نه پیامبر اسلام. اما به هر حال این وعده‌ای که پیامبر دیگری خواهد آمد وجود داره.

در عهد جدید هم باز اشاره‌هایی وجود داره که میشه از اون‌ها نوید آمدن یک تسلی‌بخش، یک کسی که قرار است موعود عیسی علیه‌ السلام باشه از اون‌ها برداشت بشه. از مجموع این قرائن ما چنین اطمینانی کسب می‌کنیم که می‌شود انتظار پیامبر دیگری داشت. قرآن که به صراحت اعلام می‌کنه که اهل کتاب پیروان یهود و مسیحیت منتظر آمدن چنین پیامبری بودن و حتی او رو در کتاب‌ها و آثار خودشون به نشانه‌های او می‌شناختند و قرآن تصریح می‌کنه که این همون پیامبریست که در انجیل و تورات نشانه‌های او ذکر شده. اما ممکنه کسی این‌ها رو نخواهد بپذیره.

اما ما روی اصل موضوع، کلیت موضوع این اطمینان برامون ایجاد میشه که انتظار آمدن پیامبر دیگر وجود داشته و ما وقتی قرآن رو بررسی می‌کنیم اون آرامش، نورانیت، معنویت و اعجاز محتوایی قرآن رو که می‌بینیم دلمون آرام می‌گیره که اون پیامبر موعود همون کسیست که این کتاب رو آورده و این کتاب خودش رو کامل‌کننده ده ادیان پایان‌بخش سلسله نبوت اعلام می‌کنه و همون طور که قبلاً اشاره کردیم به صورت منطقی وقتی مجموعه‌ای از پیام‌ها و فرمان‌ها از طرف یک مبدی صادر میشه ترجیح و اولویت این است که اونچه که در آخر و پایان گفته شده به عنوان حرف نهایی حتماً مدنظر قرار بگیره. ما نمی‌تونیم او رو نادیده بگیریم و به پیام‌های قبلی اکتفا کنیم. در عین احترام به پیام‌های قبلی، در عین معتبر شبردن پیام‌ها و کتاب‌های مقدس قبلی و مفید دانستن آموزه‌های بسیار نورانی و ارزشمند کتاب‌های قبلی، ما از آموزه‌های کامل شده و پایان‌بخشی که در قرآن هست استفاده می‌کنیم و این مهم‌ترین دلیلیست که ما رو متقاعد می‌کنه که شریعت اسلامی و شریعت قرآنی رو بر سایر شرای ترجیح بدیم و او رو بهش ایمان بیاریم و بپذیریم. انشاءالله در قسمت‌های آینده دلایل دیگری که برای ترجیح خودمون داریم رو هم با شما در میان می‌گذاریم و نکته‌هایی که قبلاً گفتیم رو بیشتر باز می‌کنیم.