منظور قرآن از تحولی که در دل‌ها ایجاد می‌کند چیست؟

پیگیری و بررسی آیات هدایت و رحمت در قرآن ما را به این نتیجه رساند که منظور این کتاب از معجزه بودنش، تحولی است که در دل‌ها ایجاد می‌کند. ادامهٔ این بررسی به گردآوری مجموعهٔ گسترده‌ای از آیاتی دیگر می‌انجامد که محتوای آنها به بیان اهمیت و درمان بیماری خطرناکی در دل اختصاص دارد.

در این آیات پرشمار برای نشان دادن اهمیت این اختلال باطنی، علاوه بر تعبیر مرض، از عناوین متعدد دیگری چون قساوت، انحراف، زنگار، تنگنا، کوری، قفل شدن و مهر خوردن دل برای اشاره به این بیماری روحی و روانی استفاده شده و برخی از این تعابیر بارها در قرآن تکرار و بر خطر آنها تأکید شده است.

دقت بیشتر به این آیات نشان می‌دهد این تعابیر به یک نارسایی اصلی اشاره دارد که غفلت، یعنی ناتوانی دل از درک حقایق هستی است. از نگاه قرآن، دلی که سالم باشد همواره در حالت ذکر قرار دارد و هر چیزی را نشانهٔ حضور، عظمت و مهربانی خدا می‌داند؛ لذا ظواهر زندگی مادی او را از خدا غافل نمی‌کند.

آن همه تعبیر و تأکید دربارهٔ بیماری دل و بیش از ۲۷۰ بار اشاره به موضوع ذکر و ۶۰ بار تکرار ادعای ایجاد ذکر توسط قرآن، تردیدی باقی نمی‌گذارد که این کتاب در کنار معجزهٔ عیسی (ع) یعنی شفای بیماران و زنده کردن مردگان جسمانی، اعجاز خود را ایجاد تحولی در دل‌ها می‌داند که شفا و احیای معنوی است.