مادهٔ «کنن»
وَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِيمَا عَرَّضْتُم بِهِۦ مِنْ خِطْبَةِ ٱلنِّسَآءِ أَوْ أَكْنَنتُمْ فِىٓ أَنفُسِكُمْ ۚ عَلِمَ ٱللَّهُ أَنَّكُمْ سَتَذْكُرُونَهُنَّ وَلَٰكِن لَّا تُوَاعِدُوهُنَّ سِرًّا إِلَّآ أَن تَقُولُوا۟ قَوْلًۭا مَّعْرُوفًۭا ۚ وَلَا تَعْزِمُوا۟ عُقْدَةَ ٱلنِّكَاحِ حَتَّىٰ يَبْلُغَ ٱلْكِتَٰبُ أَجَلَهُۥ ۚ وَٱعْلَمُوٓا۟ أَنَّ ٱللَّهَ يَعْلَمُ مَا فِىٓ أَنفُسِكُمْ فَٱحْذَرُوهُ ۚ وَٱعْلَمُوٓا۟ أَنَّ ٱللَّهَ غَفُورٌ حَلِيمٌۭ
آنچه از خواستگاری زنان که غیر مستقیم مطرحش کردهاید یا در خود، پوشیده نگه داشتهاید، برای شما انحرافی شمرده نمیشود. خدا میداند که حتماً به یاد آنها خواهید افتاد، ولی با آنها قول و قرار پنهانی نگذارید مگر اینکه بهگونهای سخن بگویید که در عرف، پسندیده باشد. و برای بستن پیمان ازدواج تصمیم نگیرید مگر اینکه مدّت مقرر به پایان رسیده باشد. و بدانید که قطعاً خدا آنچه را که در دلهای شماست میداند؛ پس از آن بر حذر باشید و بدانید که بهراستی خدا آمرزنده و بردبار است.
در معنی مادهٔ «کنن» دو قید «پوشاندن» و «حفظ کردن» لحاظ شده است.