مادهٔ «قسو»

توضیح در ترجمهٔ سوره مائده ۱۳

فَبِمَا نَقْضِهِم مِّيثَٰقَهُمْ لَعَنَّٰهُمْ وَجَعَلْنَا قُلُوبَهُمْ قَٰسِيَةًۭ ۖ يُحَرِّفُونَ ٱلْكَلِمَ عَن مَّوَاضِعِهِۦ ۙ وَنَسُوا۟ حَظًّۭا مِّمَّا ذُكِّرُوا۟ بِهِۦ ۚ وَلَا تَزَالُ تَطَّلِعُ عَلَىٰ خَآئِنَةٍۢ مِّنْهُمْ إِلَّا قَلِيلًۭا مِّنْهُمْ ۖ فَٱعْفُ عَنْهُمْ وَٱصْفَحْ ۚ إِنَّ ٱللَّهَ يُحِبُّ ٱلْمُحْسِنِينَ

پس به‌سبب تعهدشکنی‌شان از رحمت خود دورشان ساختیم و دل‌هایشان را سنگ کردیم؛ آنها سخنان را از جایگاه‌های خودش منحرف می‌ساختند و بهره‌ای از آنچه به ایشان گوشزد شده بود را فراموش کردند. و تو همچنان بر خیانتی از جانب آنان - مگر اندکی از ایشان - آگاهی پیدا می‌کنی؛ پس از آنان در گذر و نادیده بگیر که به‌راستی خدا نیکوکاران را دوست دارد.

مادهٔ «قسو» به‌معنی «سختی و صلابت شدید» است و «قلب قاسي» دلی است که بسیار سخت شده باشد. در فارسی برای بیان این مفهوم از تعبیر «دل سنگ» استفاده می‌شود. البته در ترجمهٔ آیهٔ ۷۴ سورهٔ بقره با توجه به تصریح شباهت به سنگ، از همان تعبیر «سخت شدن» استفاده شد.