مادهٔ «عتو»
فَعَقَرُوا۟ ٱلنَّاقَةَ وَعَتَوْا۟ عَنْ أَمْرِ رَبِّهِمْ وَقَالُوا۟ يَٰصَٰلِحُ ٱئْتِنَا بِمَا تَعِدُنَآ إِن كُنتَ مِنَ ٱلْمُرْسَلِينَ
پس ماده شتر را پی کردند و از فرمان خداوندگارشان سر باز زدند و گفتند: «ای صالح، اگر از فرستادگانی، آنچه را به ما وعده می‌دهی بیاور.
مادهٔ «عتو» به‌معنی «طغیان و تکبر و از حد گذراندن در فساد و بدی» است و همراه شدنش با «عن» آن را به مفهوم «سرپیچی کردن یا سر باز زدن از پذیرش حق» نزدیک می‌کند.