مادهٔ «خلد»

توضیح در ترجمهٔ سوره اعراف ۱۷۶

وَلَوْ شِئْنَا لَرَفَعْنَٰهُ بِهَا وَلَٰكِنَّهُۥٓ أَخْلَدَ إِلَى ٱلْأَرْضِ وَٱتَّبَعَ هَوَىٰهُ ۚ فَمَثَلُهُۥ كَمَثَلِ ٱلْكَلْبِ إِن تَحْمِلْ عَلَيْهِ يَلْهَثْ أَوْ تَتْرُكْهُ يَلْهَث ۚ ذَّٰلِكَ مَثَلُ ٱلْقَوْمِ ٱلَّذِينَ كَذَّبُوا۟ بِـَٔايَٰتِنَا ۚ فَٱقْصُصِ ٱلْقَصَصَ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ

و اگر می‌خواستیم با آنها بالا می‌بردیمش، ولی او به زمین چسبید و از هوسش پیروی کرد؛ پس داستانش همچون داستان سگ است که اگر بر او حمله آوری له‌له می‌زند، و اگر رهایش کنی باز له‌له می‌زند؛ آن داستان گروهی است که نشانه‌های ما را دروغ شمردند. پس قصه‌ها را برایشان بازگو کن، شاید بیندیشند.

مادهٔ «خلد» به‌معنی «دوام و جاودانگی» است و وقتی با «الی» به‌کار می‌رود، مفهوم «تمایل و چسبندگی به چیزی برای مداومت با آن» را بیان می‌کند.