مادهٔ «ثوي»
سَنُلْقِى فِى قُلُوبِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ ٱلرُّعْبَ بِمَآ أَشْرَكُوا۟ بِٱللَّهِ مَا لَمْ يُنَزِّلْ بِهِۦ سُلْطَٰنًۭا ۖ وَمَأْوَىٰهُمُ ٱلنَّارُ ۚ وَبِئْسَ مَثْوَى ٱلظَّٰلِمِينَ
بهزودی در دلهای کسانی که حقپوشی کردند - از آن رو که چیزی را شریک خدا قرار دادند که دلیلی قاطع و برتریبخش بر درستی آن فرو نفرستاده است - هراس خواهیم افکند؛ و منزلگاهشان آتش است و چه بد جایگاهی است محل سقوط ستمگران.
«مثوی» اسم مکان از مادهٔ «ثوي» بهمعنی «سقوط و هبوط» است.