مادهٔ «أسي»
قَالَ فَإِنَّهَا مُحَرَّمَةٌ عَلَيْهِمْ ۛ أَرْبَعِينَ سَنَةًۭ ۛ يَتِيهُونَ فِى ٱلْأَرْضِ ۚ فَلَا تَأْسَ عَلَى ٱلْقَوْمِ ٱلْفَٰسِقِينَ
گفت: «پس بهراستی چهل سال از آن محروم و در زمین سرگردان میشوند؛ پس بر حال گروه نابهکاران تأسف نخور.
«لا تأس» از مادهٔ «أسي» بهمعنی «غمگین شدن و تأسف خوردن» است.