ترجمهٔ پیشنهادی آیات ۸۲ تا ۸۶ سورهٔ مائده
لَتَجِدَنَّ أَشَدَّ النَّاسِ عَدَاوَةً لِلَّذِينَ آمَنُوا الْيَهُودَ وَالَّذِينَ أَشْرَكُوا وَلَتَجِدَنَّ أَقْرَبَهُمْ مَوَدَّةً لِلَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ قَالُوا إِنَّا نَصَارَى ذَلِكَ بِأَنَّ مِنْهُمْ قِسِّيسِينَ وَرُهْبَانًا وَأَنَّهُمْ لَا يَسْتَكْبِرُونَ ﴿۸۲﴾
قطعاً دشمن‌ترین مردم نسبت به کسانی که ایمان آوردند را یهودیان و کسانی که شرک ورزیدند خواهی یافت و قطعاً نزدیک‌ترین آنها در دوستی با کسانی که ایمان آوردند را کسانی خواهی یافت که گفتند: «ما نصرانی هستیم». آن به‌این خاطر است که از میان آنها کشیشان و راهبانی هستند و به این خاطر است که آنها در پی بزرگی کردن نیستند.
«قسّیس» معرّب «قَسّیسا» در زبان سریانی است به‌معنی «عالم محقق و روحانی» که در فارسی به آن «کشیش» می‌گویند.
«رهبان» جمع «راهب» به‌معنی «خائف و عابد» است، ولی در فارسی خودش کاربرد بیشتری دارد.
«استکبار» در لغت به‌معنی «در پی بزرگی بودن یا بزرگی‌طلبی» است.
وَإِذَا سَمِعُوا مَا أُنْزِلَ إِلَى الرَّسُولِ تَرَى أَعْيُنَهُمْ تَفِيضُ مِنَ الدَّمْعِ مِمَّا عَرَفُوا مِنَ الْحَقِّ يَقُولُونَ رَبَّنَا آمَنَّا فَاكْتُبْنَا مَعَ الشَّاهِدِينَ ﴿۸۳﴾
و چون آنچه به‌سوی این فرستاده نازل شده است را بشنوند، چشمانشان را می‌بینی که به‌خاطر آنچه از حق شناخته‌اند، از اشک لبریز می‌شود و می‌گویند: «ای خداوندگار ما، ایمان آوردیم، پس ما را همراه گواهان مقرر فرما.»
همه‌جا «انزال» را «فرو فرستادن» ترجمه کردیم، ولی اینجا به‌خاطر قرار گرفتن در کنار «فرستاده» که ترجمهٔ دقیق‌تر «رسول» است، تعبیر مشهور را به‌کار بردیم.
با توجه به معرفه بودن «الرسول» از «این» استفاده شد.
«فیض» به‌معنی «سرازیر شدن پس از پر شدن» است که در فارسی به آن «لبریز شدن» می‌گویند.
وَمَا لَنَا لَا نُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَمَا جَاءَنَا مِنَ الْحَقِّ وَنَطْمَعُ أَنْ يُدْخِلَنَا رَبُّنَا مَعَ الْقَوْمِ الصَّالِحِينَ ﴿۸۴﴾
«و چرا نباید به خدا و آنچه از حقیقت نزد ما آمده است ایمان بیاوریم و طمع نداشته باشیم که خداوندگارمان ما را با گروه شایستگان وارد سازد؟»
این ترجمه بر اساس عطف «نطمع» به «نؤمن» است؛ اما در صورت حالیه دانستن واو در «ونطمع» باید آن را «چرا نباید ... ایمان بیاوریم در حالی که طمع داریم» ترجمه کنیم و اگر آن را عطف به «لا نؤمن» بدانیم، باید بگوییم: «چرا نباید ... ایمان بیاوریم و طمع داریم». بر اساس ترجمهٔ پیشنهادی، ایمان و طمع ورود به بهشت به‌عنوان اموری که اقتضای عقلانیت است مطرح می‌شود، ولی در حالت دوم، مفهوم آیه می‌شود: «چرا با اینکه طمع داریم با شایستگان وارد بهشت شویم، ایمان نیاوریم؟» و در حالت سوم مفهوم این است: «چون ایمان می‌آوریم، طمع داریم خدا ما را با شایستگان وارد بهشت کند.»
فَأَثَابَهُمُ اللَّهُ بِمَا قَالُوا جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا وَذَلِكَ جَزَاءُ الْمُحْسِنِينَ ﴿۸۵﴾
پس خدا به‌خاطر آنچه گفتند، به آنها باغ‌هایی را پاداش داد که از زیرشان جوی‌ها روان است، در حالی که در آنها جاودانه خواهند بود؛ و آن است پاداش نیکوکاران.
«خالدین» حال از «هم» است.
وَالَّذِينَ كَفَرُوا وَكَذَّبُوا بِآيَاتِنَا أُولَئِكَ أَصْحَابُ الْجَحِيمِ ﴿۸۶﴾
و کسانی که حق‌پوشی کردند و نشانه‌های ما را دروغ شمردند، چنین کسانی اهل دوزخ‌اند.
توضیح معنای «اصحاب» در ترجمهٔ آیهٔ ۳۹ سورهٔ بقره بیان شد.
این ترجمه با نقد و نظر شما اصلاح و ویرایش خواهد شد.
#ترجمه_گروهی_قرآن
@hamidhossaini
لَتَجِدَنَّ أَشَدَّ النَّاسِ عَدَاوَةً لِلَّذِينَ آمَنُوا الْيَهُودَ وَالَّذِينَ أَشْرَكُوا وَلَتَجِدَنَّ أَقْرَبَهُمْ مَوَدَّةً لِلَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ قَالُوا إِنَّا نَصَارَى ذَلِكَ بِأَنَّ مِنْهُمْ قِسِّيسِينَ وَرُهْبَانًا وَأَنَّهُمْ لَا يَسْتَكْبِرُونَ ﴿۸۲﴾
قطعاً دشمن‌ترین مردم نسبت به کسانی که ایمان آوردند را یهودیان و کسانی که شرک ورزیدند خواهی یافت و قطعاً نزدیک‌ترین آنها در دوستی با کسانی که ایمان آوردند را کسانی خواهی یافت که گفتند: «ما نصرانی هستیم». آن به‌این خاطر است که از میان آنها کشیشان و راهبانی هستند و به این خاطر است که آنها در پی بزرگی کردن نیستند.
«قسّیس» معرّب «قَسّیسا» در زبان سریانی است به‌معنی «عالم محقق و روحانی» که در فارسی به آن «کشیش» می‌گویند.
«رهبان» جمع «راهب» به‌معنی «خائف و عابد» است، ولی در فارسی خودش کاربرد بیشتری دارد.
«استکبار» در لغت به‌معنی «در پی بزرگی بودن یا بزرگی‌طلبی» است.
وَإِذَا سَمِعُوا مَا أُنْزِلَ إِلَى الرَّسُولِ تَرَى أَعْيُنَهُمْ تَفِيضُ مِنَ الدَّمْعِ مِمَّا عَرَفُوا مِنَ الْحَقِّ يَقُولُونَ رَبَّنَا آمَنَّا فَاكْتُبْنَا مَعَ الشَّاهِدِينَ ﴿۸۳﴾
و چون آنچه به‌سوی این فرستاده نازل شده است را بشنوند، چشمانشان را می‌بینی که به‌خاطر آنچه از حق شناخته‌اند، از اشک لبریز می‌شود و می‌گویند: «ای خداوندگار ما، ایمان آوردیم، پس ما را همراه گواهان مقرر فرما.»
همه‌جا «انزال» را «فرو فرستادن» ترجمه کردیم، ولی اینجا به‌خاطر قرار گرفتن در کنار «فرستاده» که ترجمهٔ دقیق‌تر «رسول» است، تعبیر مشهور را به‌کار بردیم.
با توجه به معرفه بودن «الرسول» از «این» استفاده شد.
«فیض» به‌معنی «سرازیر شدن پس از پر شدن» است که در فارسی به آن «لبریز شدن» می‌گویند.
وَمَا لَنَا لَا نُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَمَا جَاءَنَا مِنَ الْحَقِّ وَنَطْمَعُ أَنْ يُدْخِلَنَا رَبُّنَا مَعَ الْقَوْمِ الصَّالِحِينَ ﴿۸۴﴾
«و چرا نباید به خدا و آنچه از حقیقت نزد ما آمده است ایمان بیاوریم و طمع نداشته باشیم که خداوندگارمان ما را با گروه شایستگان وارد سازد؟»
این ترجمه بر اساس عطف «نطمع» به «نؤمن» است؛ اما در صورت حالیه دانستن واو در «ونطمع» باید آن را «چرا نباید ... ایمان بیاوریم در حالی که طمع داریم» ترجمه کنیم و اگر آن را عطف به «لا نؤمن» بدانیم، باید بگوییم: «چرا نباید ... ایمان بیاوریم و طمع داریم». بر اساس ترجمهٔ پیشنهادی، ایمان و طمع ورود به بهشت به‌عنوان اموری که اقتضای عقلانیت است مطرح می‌شود، ولی در حالت دوم، مفهوم آیه می‌شود: «چرا با اینکه طمع داریم با شایستگان وارد بهشت شویم، ایمان نیاوریم؟» و در حالت سوم مفهوم این است: «چون ایمان می‌آوریم، طمع داریم خدا ما را با شایستگان وارد بهشت کند.»
فَأَثَابَهُمُ اللَّهُ بِمَا قَالُوا جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا وَذَلِكَ جَزَاءُ الْمُحْسِنِينَ ﴿۸۵﴾
پس خدا به‌خاطر آنچه گفتند، به آنها باغ‌هایی را پاداش داد که از زیرشان جوی‌ها روان است، در حالی که در آنها جاودانه خواهند بود؛ و آن است پاداش نیکوکاران.
«خالدین» حال از «هم» است.
وَالَّذِينَ كَفَرُوا وَكَذَّبُوا بِآيَاتِنَا أُولَئِكَ أَصْحَابُ الْجَحِيمِ ﴿۸۶﴾
و کسانی که حق‌پوشی کردند و نشانه‌های ما را دروغ شمردند، چنین کسانی اهل دوزخ‌اند.
توضیح معنای «اصحاب» در ترجمهٔ آیهٔ ۳۹ سورهٔ بقره بیان شد.
این ترجمه با نقد و نظر شما اصلاح و ویرایش خواهد شد.
#ترجمه_گروهی_قرآن
@hamidhossaini