ترجمهٔ پیشنهادی آیات ۳۹ تا ۴۴ سورهٔ بقره
والَّذِينَ كَفَرُوا وَكَذَّبُوا بِآيَاتِنَا أُولَئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ (۳۹)
و کسانی که حق‌پوشی کنند و نشانه‌های ما را دروغ شمارند، آنان اهل آتش‌اند و در آن جاودانه خواهند بود.
به‌منظور توجه به تفاوت «کذّب» با «کذّب بـ» اولی را «تکذیب کردن» و دومی را «دروغ شمردن» ترجمه می‌کنیم.
«اصحاب» جمع «صاحب» به‌معنی «همراه و ملازم» است که در تعابیر رایج فارسی به‌صورت «اهل» به‌کار می‌رود.
«خلود» به‌معنی «باقی ماندن همیشگی» است که در فارسی به آن «جاودانگی» گفته می‌شود.
يا بَنِي إِسْرَائِيلَ اذْكُرُوا نِعْمَتِيَ الَّتِي أَنْعَمْتُ عَلَيْكُمْ وَأَوْفُوا بِعَهْدِي أُوفِ بِعَهْدِكُمْ وَإِيَّايَ فَارْهَبُونِ (۴۰)
ای بنی‌اسرائیل، آن نعمتم را که بر شما بخشیدم به‌یاد آورید و به پیمانم وفا کنید تا به پیمانتان وفا کنم و همواره فقط از من بترسید.
«بنی‌اسرائیل» به‌معنی «فرزندان اسرائیل» یعنی «فرزندان یعقوب» است اما از آنجا که به نام خاص یک قوم تبدیل شده نباید ترجمه شود.
«أنعمتُ» به‌معنی «نعمت دادم» است ولی چون در کنار «نعمتي» آمده، معادل مجموع این دو کلمه «نعمت بخشیدم» است.
«رهب» به‌معنی «ترس مستمر» است.
وآمِنُوا بِمَا أَنْزَلْتُ مُصَدِّقًا لِمَا مَعَكُمْ وَلَا تَكُونُوا أَوَّلَ كَافِرٍ بِهِ وَلَا تَشْتَرُوا بِآيَاتِي ثَمَنًا قَلِيلًا وَإِيَّايَ فَاتَّقُونِ (۴۱)
و به آنچه به‌عنوان تأییدکنندهٔ چیزی که با شماست فرو فرستاده‌ام ایمان آورید و نخستین حق‌پوشان نسبت به آن نباشید و نشانه‌های مرا به بهایی اندک مفروشید و فقط از من پروا داشته باشید.
واژهٔ «اشتراء» از اضداد است و هم به‌معنی «خریدن» و هم به‌معنی «فروختن» به‌کار می‌رود.
«تأیید» رایج‌ترین و گویاترین تعبیر برای معنای «تصدیق» در فارسی است.
ولَا تَلْبِسُوا الْحَقَّ بِالْبَاطِلِ وَتَكْتُمُوا الْحَقَّ وَأَنْتُمْ تَعْلَمُونَ (۴۲)
و حق را با باطل نیامیزید و با آنکه می‌دانید، حقیقت را کتمان نکنید.
مادهٔ «لبس» در اصل به‌معنی «پوشاندن» است، ولی از آنجا که یکی از راه‌های پوشیده ماندن امور، آمیختن و مخلوط کردن آنهاست، به این معنی نیز به‌کار می‌رود.
بر اساس آنچه در ترجمهٔ آیهٔ ۳۳ این سوره گذشت، بهتر است در ترجمهٔ «کتمان» از خودش استفاده شود.
وأَقِيمُوا الصَّلَاةَ وَآتُوا الزَّكَاةَ وَارْكَعُوا مَعَ الرَّاكِعِينَ (۴۳)
و نماز را برپا دارید و زکات را بپردازید و همراه رکوع‌کنندگان، سر فرود آرید.
«ایتاء» به‌معنی «دادن» و «عطا کردن» است و وقتی دربارهٔ امور مالی به‌کار می‌رود به آن «پرداختن» نیز گفته می‌شود.
«رکوع» به‌معنی «خم شدن» و «سر فرود آوردن» است، اما از آنجا که به‌عنوان عملی خاص از نماز شناخته شده، به خود «رکوع» ترجمه شد؛ ولی برای کاربرد دومش از «سر فرود آوردن» استفاده کردیم تا هم به معنای خاصش اشاره شده باشد و هم به معنای لغوی.
أتَأْمُرُونَ النَّاسَ بِالْبِرِّ وَتَنْسَوْنَ أَنْفُسَكُمْ وَأَنْتُمْ تَتْلُونَ الْكِتَابَ أَفَلَا تَعْقِلُونَ (۴۴)
آیا با اینکه کتاب را تلاوت می‌کنید، مردم را به نیکی فرمان می‌دهید، ولی خودتان را فراموش می‌کنید؟ پس آیا نمی‌فهمید؟
مادهٔ «تلو» به‌معنی «در پی هم آمدن» است و کسی که اجزای یک متن را با توجهی خاص و با هدف فهم و عمل در پی قرار می‌دهد و می‌خواند آن را «تلاوت» می‌کند. با توجه به اینکه «تلاوت» نوع خاصی از «قرائت» است، در ترجمهٔ «تتلو» به‌جای «خواندن» از همان واژه استفاده شد.
مادهٔ «عقل» به‌معنی درک و شعور و نتیجهٔ تفکر است و نه خود آن.
این ترجمه با نقد و نظر شما اصلاح و ویرایش خواهد شد.
#ترجمه_گروهی_قرآن
@hamidhossaini
والَّذِينَ كَفَرُوا وَكَذَّبُوا بِآيَاتِنَا أُولَئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ (۳۹)
و کسانی که حق‌پوشی کنند و نشانه‌های ما را دروغ شمارند، آنان اهل آتش‌اند و در آن جاودانه خواهند بود.
به‌منظور توجه به تفاوت «کذّب» با «کذّب بـ» اولی را «تکذیب کردن» و دومی را «دروغ شمردن» ترجمه می‌کنیم.
«اصحاب» جمع «صاحب» به‌معنی «همراه و ملازم» است که در تعابیر رایج فارسی به‌صورت «اهل» به‌کار می‌رود.
«خلود» به‌معنی «باقی ماندن همیشگی» است که در فارسی به آن «جاودانگی» گفته می‌شود.
يا بَنِي إِسْرَائِيلَ اذْكُرُوا نِعْمَتِيَ الَّتِي أَنْعَمْتُ عَلَيْكُمْ وَأَوْفُوا بِعَهْدِي أُوفِ بِعَهْدِكُمْ وَإِيَّايَ فَارْهَبُونِ (۴۰)
ای بنی‌اسرائیل، آن نعمتم را که بر شما بخشیدم به‌یاد آورید و به پیمانم وفا کنید تا به پیمانتان وفا کنم و همواره فقط از من بترسید.
«بنی‌اسرائیل» به‌معنی «فرزندان اسرائیل» یعنی «فرزندان یعقوب» است اما از آنجا که به نام خاص یک قوم تبدیل شده نباید ترجمه شود.
«أنعمتُ» به‌معنی «نعمت دادم» است ولی چون در کنار «نعمتي» آمده، معادل مجموع این دو کلمه «نعمت بخشیدم» است.
«رهب» به‌معنی «ترس مستمر» است.
وآمِنُوا بِمَا أَنْزَلْتُ مُصَدِّقًا لِمَا مَعَكُمْ وَلَا تَكُونُوا أَوَّلَ كَافِرٍ بِهِ وَلَا تَشْتَرُوا بِآيَاتِي ثَمَنًا قَلِيلًا وَإِيَّايَ فَاتَّقُونِ (۴۱)
و به آنچه به‌عنوان تأییدکنندهٔ چیزی که با شماست فرو فرستاده‌ام ایمان آورید و نخستین حق‌پوشان نسبت به آن نباشید و نشانه‌های مرا به بهایی اندک مفروشید و فقط از من پروا داشته باشید.
واژهٔ «اشتراء» از اضداد است و هم به‌معنی «خریدن» و هم به‌معنی «فروختن» به‌کار می‌رود.
«تأیید» رایج‌ترین و گویاترین تعبیر برای معنای «تصدیق» در فارسی است.
ولَا تَلْبِسُوا الْحَقَّ بِالْبَاطِلِ وَتَكْتُمُوا الْحَقَّ وَأَنْتُمْ تَعْلَمُونَ (۴۲)
و حق را با باطل نیامیزید و با آنکه می‌دانید، حقیقت را کتمان نکنید.
مادهٔ «لبس» در اصل به‌معنی «پوشاندن» است، ولی از آنجا که یکی از راه‌های پوشیده ماندن امور، آمیختن و مخلوط کردن آنهاست، به این معنی نیز به‌کار می‌رود.
بر اساس آنچه در ترجمهٔ آیهٔ ۳۳ این سوره گذشت، بهتر است در ترجمهٔ «کتمان» از خودش استفاده شود.
وأَقِيمُوا الصَّلَاةَ وَآتُوا الزَّكَاةَ وَارْكَعُوا مَعَ الرَّاكِعِينَ (۴۳)
و نماز را برپا دارید و زکات را بپردازید و همراه رکوع‌کنندگان، سر فرود آرید.
«ایتاء» به‌معنی «دادن» و «عطا کردن» است و وقتی دربارهٔ امور مالی به‌کار می‌رود به آن «پرداختن» نیز گفته می‌شود.
«رکوع» به‌معنی «خم شدن» و «سر فرود آوردن» است، اما از آنجا که به‌عنوان عملی خاص از نماز شناخته شده، به خود «رکوع» ترجمه شد؛ ولی برای کاربرد دومش از «سر فرود آوردن» استفاده کردیم تا هم به معنای خاصش اشاره شده باشد و هم به معنای لغوی.
أتَأْمُرُونَ النَّاسَ بِالْبِرِّ وَتَنْسَوْنَ أَنْفُسَكُمْ وَأَنْتُمْ تَتْلُونَ الْكِتَابَ أَفَلَا تَعْقِلُونَ (۴۴)
آیا با اینکه کتاب را تلاوت می‌کنید، مردم را به نیکی فرمان می‌دهید، ولی خودتان را فراموش می‌کنید؟ پس آیا نمی‌فهمید؟
مادهٔ «تلو» به‌معنی «در پی هم آمدن» است و کسی که اجزای یک متن را با توجهی خاص و با هدف فهم و عمل در پی قرار می‌دهد و می‌خواند آن را «تلاوت» می‌کند. با توجه به اینکه «تلاوت» نوع خاصی از «قرائت» است، در ترجمهٔ «تتلو» به‌جای «خواندن» از همان واژه استفاده شد.
مادهٔ «عقل» به‌معنی درک و شعور و نتیجهٔ تفکر است و نه خود آن.
این ترجمه با نقد و نظر شما اصلاح و ویرایش خواهد شد.
#ترجمه_گروهی_قرآن
@hamidhossaini