پنهان خورید باده که تعزیر می‌کنند!

ابن‌عربی در فتوحات مکیه، فیض کاشانی در وافی و علامهٔ امینی در الغدیر این شعر زیبا را از امام سجاد (علیه‌السلام) نقل کرده‌اند:

إنّی لأکتُمُ مِن عِلمی جَواهِرَهُ / کَی لا یَرَی الحَقَّ ذوجَهلٍ فَيَفْتَتِنَا
وَ قَد تَقَدَّمَنی فیهِ أبـو حَسَنٍ / إلَی الحُسَینِ وَ أوصَی قَبلَهُ الحَسَنا
وَ رُبَّ جوهَرِ عِلمٍ لو أبوحُ بِـهِ / لَقیـل لی أنـتَ مِمَّن یَعبُـدُ الوَثَـنا
وَ لاستَحَلَّ رِجالٌ صالِحونَ دَمی / یَـرَونَ أقبـَحَ مـا یَـأتونَـهُ حَسَنـا

به‌راستی گوهرهای دانشم را پنهان می‌سازم، مبادا نادانی حق را نبیند و به فتنه بیفتد
پیش از من ابوالحسن به حسین و قبل از او به حسن چنین وصیت کرده بود
و چه بسیار گوهر دانشی که اگر افشا کنم، به من گفته شود تو از بت‌پرستانی
و افرادی صالح خونم را مباح دانند و این کار زشتی که انجام می‌دهند را زیبا بینند.

البته جویا جهانبخش در کتاب «مأثورات در ترازو» می‌نویسد این ابیات از کلثوم بن عمرو تغلبی شاعر معتزلی قرن دوم است.

#زاویه_دید
@hamidhossaini