ترجمهٔ پیشنهادی آیات ۱۴۷ تا ۱۵۱ سورهٔ بقره
الْحَقُّ مِنْ رَبِّكَ فَلَا تَكُونَنَّ مِنَ الْمُمْتَرِينَ ﴿۱۴۷﴾
همهٔ حقایق از جانب خداوندگار توست؛ پس مبادا از تردیدکنندگان باشی.
اگرچه این آیه بر حق بودن موضوع تغییر قبله تأکید دارد، ولی با توجه به آمدن الف و لام استغراق بر سر «حق»، اصلی کلی‌تر را بیان می‌کند که شامل موضوع خاص آیه نیز می‌شود
برای نشان دادن تأثیر نون تأکید در «لاتکوننَّ» از واژهٔ «مبادا» استفاده شد.
ولِكُلٍّ وِجْهَةٌ هُوَ مُوَلِّيهَا فَاسْتَبِقُوا الْخَيْرَاتِ أَيْنَ مَا تَكُونُوا يَأْتِ بِكُمُ اللَّهُ جَمِيعًا إِنَّ اللَّهَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ﴿۱۴۸﴾
و هر کس قبله‌گاهی دارد که به آن رو می‌کند، پس در خوبی‌ها از یکدیگر پیشی بگیرید که هر جا باشید خدا همهٔ شما را گرد خواهد آورد. به‌راستی که خدا بر هر کاری تواناست.
«وجهة» به‌معنی «جا یا چیزی که به آن رو می‌کنند» است و با توجه به اینکه هم موضوع این آیات «قبله» بود و هم در فارسی به مقاصد مهم «قبله‌گاه» گفته می‌شود از این تعبیر در ترجمه استفاده شد.
ومِنْ حَيْثُ خَرَجْتَ فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ وَإِنَّهُ لَلْحَقُّ مِنْ رَبِّكَ وَمَا اللَّهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ ﴿۱۴۹﴾
و از هر جا که بیرون آمدی پس رویت را به‌سوی مسجد الحرام بگردان که به‌راستی قطعاً این حق و از جانب خداوندگارت است و خدا از آنچه می‌کنید غافل نیست.
«حیث» ظرف مکان به‌معنی «جایی که» یا «آنجا که» است.
ومِنْ حَيْثُ خَرَجْتَ فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ وَحَيْثُ مَا كُنْتُمْ فَوَلُّوا وُجُوهَكُمْ شَطْرَهُ لِئَلَّا يَكُونَ لِلنَّاسِ عَلَيْكُمْ حُجَّةٌ إِلَّا الَّذِينَ ظَلَمُوا مِنْهُمْ فَلَا تَخْشَوْهُمْ وَاخْشَوْنِي وَلِأُتِمَّ نِعْمَتِي عَلَيْكُمْ وَلَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ ﴿۱۵۰﴾
و از هر جا که بیرون آمدی پس رویت را به‌سوی مسجد الحرام بگردان و هر جا که بودید پس رویتان را به‌سوی مسجد الحرام بگردانید تا مردم دلیلی بی‌پاسخ علیه شما نداشته باشند، مگر ستمگران از آنها که از آنان نترسید و از من بترسید و تا نعمتم را بر شما تمام کنم و باشد که راه یابید.
«حجت» به‌معنی «دلیل و مدرکی که یکی از طرفین دعوا ارائه می‌دهد و طرف مقابل پاسخی برای آن ندارد» است.
«خشیت» نوع خاصی از ترس شدید است که در برابر عظمت و مهابت چیزی به‌وجود می‌آید، اما «خوف» ترسی است که از نگرانی حاصل می‌شود. لذا در آیات قرآن، «خوف» را «بیم» و «خشیت» را بسته به شیوه کاربردش «ترس» یا خود «خشیت» ترجمه می‌کنیم.
كمَا أَرْسَلْنَا فِيكُمْ رَسُولًا مِنْكُمْ يَتْلُو عَلَيْكُمْ آيَاتِنَا وَيُزَكِّيكُمْ وَيُعَلِّمُكُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَيُعَلِّمُكُمْ مَا لَمْ تَكُونُوا تَعْلَمُونَ ﴿۱۵۱﴾
همان‌گونه که فرستاده‌ای از خودتان را در میان شما فرستادیم که نشانه‌های ما را برایتان تلاوت می‌کند و شما را پاکی و رشد می‌دهد و به شما کتاب و حکمت می‌آموزد و به شما چیزی را یاد می‌دهد که امکان دانستن آن را نداشتید.
در ترجمهٔ آیهٔ ۱۲۹ این سوره نکاتی دربارهٔ معنای «تزکیه» و «حکمت» بیان شد.
تعبیر «لم‌تکونوا تعلمون» صرفاً از «ندانستن» سخن نمی‌گوید، بلکه می‌فرماید: «این‌گونه نبودید که بدانید» یعنی «توان و امکان دانستنش را نداشتید».
این ترجمه با نقد و نظر شما اصلاح و ویرایش خواهد شد.
#ترجمه_گروهی_قرآن
@hamidhossaini
الْحَقُّ مِنْ رَبِّكَ فَلَا تَكُونَنَّ مِنَ الْمُمْتَرِينَ ﴿۱۴۷﴾
همهٔ حقایق از جانب خداوندگار توست؛ پس مبادا از تردیدکنندگان باشی.
اگرچه این آیه بر حق بودن موضوع تغییر قبله تأکید دارد، ولی با توجه به آمدن الف و لام استغراق بر سر «حق»، اصلی کلی‌تر را بیان می‌کند که شامل موضوع خاص آیه نیز می‌شود
برای نشان دادن تأثیر نون تأکید در «لاتکوننَّ» از واژهٔ «مبادا» استفاده شد.
ولِكُلٍّ وِجْهَةٌ هُوَ مُوَلِّيهَا فَاسْتَبِقُوا الْخَيْرَاتِ أَيْنَ مَا تَكُونُوا يَأْتِ بِكُمُ اللَّهُ جَمِيعًا إِنَّ اللَّهَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ﴿۱۴۸﴾
و هر کس قبله‌گاهی دارد که به آن رو می‌کند، پس در خوبی‌ها از یکدیگر پیشی بگیرید که هر جا باشید خدا همهٔ شما را گرد خواهد آورد. به‌راستی که خدا بر هر کاری تواناست.
«وجهة» به‌معنی «جا یا چیزی که به آن رو می‌کنند» است و با توجه به اینکه هم موضوع این آیات «قبله» بود و هم در فارسی به مقاصد مهم «قبله‌گاه» گفته می‌شود از این تعبیر در ترجمه استفاده شد.
ومِنْ حَيْثُ خَرَجْتَ فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ وَإِنَّهُ لَلْحَقُّ مِنْ رَبِّكَ وَمَا اللَّهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ ﴿۱۴۹﴾
و از هر جا که بیرون آمدی پس رویت را به‌سوی مسجد الحرام بگردان که به‌راستی قطعاً این حق و از جانب خداوندگارت است و خدا از آنچه می‌کنید غافل نیست.
«حیث» ظرف مکان به‌معنی «جایی که» یا «آنجا که» است.
ومِنْ حَيْثُ خَرَجْتَ فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ وَحَيْثُ مَا كُنْتُمْ فَوَلُّوا وُجُوهَكُمْ شَطْرَهُ لِئَلَّا يَكُونَ لِلنَّاسِ عَلَيْكُمْ حُجَّةٌ إِلَّا الَّذِينَ ظَلَمُوا مِنْهُمْ فَلَا تَخْشَوْهُمْ وَاخْشَوْنِي وَلِأُتِمَّ نِعْمَتِي عَلَيْكُمْ وَلَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ ﴿۱۵۰﴾
و از هر جا که بیرون آمدی پس رویت را به‌سوی مسجد الحرام بگردان و هر جا که بودید پس رویتان را به‌سوی مسجد الحرام بگردانید تا مردم دلیلی بی‌پاسخ علیه شما نداشته باشند، مگر ستمگران از آنها که از آنان نترسید و از من بترسید و تا نعمتم را بر شما تمام کنم و باشد که راه یابید.
«حجت» به‌معنی «دلیل و مدرکی که یکی از طرفین دعوا ارائه می‌دهد و طرف مقابل پاسخی برای آن ندارد» است.
«خشیت» نوع خاصی از ترس شدید است که در برابر عظمت و مهابت چیزی به‌وجود می‌آید، اما «خوف» ترسی است که از نگرانی حاصل می‌شود. لذا در آیات قرآن، «خوف» را «بیم» و «خشیت» را بسته به شیوه کاربردش «ترس» یا خود «خشیت» ترجمه می‌کنیم.
كمَا أَرْسَلْنَا فِيكُمْ رَسُولًا مِنْكُمْ يَتْلُو عَلَيْكُمْ آيَاتِنَا وَيُزَكِّيكُمْ وَيُعَلِّمُكُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَيُعَلِّمُكُمْ مَا لَمْ تَكُونُوا تَعْلَمُونَ ﴿۱۵۱﴾
همان‌گونه که فرستاده‌ای از خودتان را در میان شما فرستادیم که نشانه‌های ما را برایتان تلاوت می‌کند و شما را پاکی و رشد می‌دهد و به شما کتاب و حکمت می‌آموزد و به شما چیزی را یاد می‌دهد که امکان دانستن آن را نداشتید.
در ترجمهٔ آیهٔ ۱۲۹ این سوره نکاتی دربارهٔ معنای «تزکیه» و «حکمت» بیان شد.
تعبیر «لم‌تکونوا تعلمون» صرفاً از «ندانستن» سخن نمی‌گوید، بلکه می‌فرماید: «این‌گونه نبودید که بدانید» یعنی «توان و امکان دانستنش را نداشتید».
این ترجمه با نقد و نظر شما اصلاح و ویرایش خواهد شد.
#ترجمه_گروهی_قرآن
@hamidhossaini