عذاب خدا و خشونت داعشیان
خدای مطرح شده در قرآن و متون دینی خدایی است که با وجود لطف و آمرزش و مهربانی، خشمگین می‌شود، می‌سوزاند، شکنجه می‌کند، انتقام می‌گیرد و مخالفان خود را از وحشتناک‌ترین و چندش‌آورترین مجازات‌ها می‌ترساند. همین اوصاف کافی است تا زمینهٔ ابهام و تردید بسیاری از جوانان و آتش‌تهیهٔ حملهٔ مخالفان اعتقاد به خدایی خوب و دوست‌داشتنی فراهم باشد.
برای رفع این ابهام و پاسخ به انتقادات مرتبط با آن، راهی جز توجه به معنای دقیق توحید وجود ندارد و روش‌هایی چون انکار عذاب‌هایی که با صراحت در قرآن و متون دینی مطرح شده، تنها پاک کردن صورت مسئله و نوعی تحریف و انحراف است.
معنای دقیق توحید، یکی بودن خدا و شریک نگرفتن او نیست. توحید در اصل به‌معنی شبیه نداشتن خداوند و تمایز صفات و افعال او با هر چیزی است که می‌فهمیم و می‌شناسیم. معنای یگانگی و بی‌شریک بودن خدا را تنها وقتی درک خواهیم کرد که متوجه باشیم هر آنچه را تصور کنیم، هر قدر هم بزرگ باشد، ساخته و پرداختهٔ ذهن ما و مخلوقی محدود مثل خود ماست.
مبنای راستین همهٔ باورهای دینی همین نکته است و بسیاری از انحرافات اعتقادی و اعتراضاتی که به آموزه‌های وحیانی وارد می‌شود، از بی‌توجهی به معنای دقیق یکتاپرستی پدید می‌آید. تأکید فراوان و مکرر قرآن و اهل بیت (علیهم‌السلام) بر مرزهای توحید در همین نکته ریشه دارد و بسیاری از مخالفت‌ها و مقاومت‌های افراد تحصیل‌کرده و اهل مطالعه در برابر خداباوری، در واقع، مبارزه با خدایی است که بدون این دقت، معرفی و تبلیغ می‌شود.
وقتی خدا را حقیقتی بی‌نقص و بی‌انتها و تمامی صفات و افعال بیان شده برای او را تعابیری مجازی و از سر ناچاری دانستیم، اساساً جایی برای آن اشکالات باقی نخواهد ماند. چرا که این‌گونه نه مهربانی خدا از جنس رقّت و انفعال خواهد بود و نه خشم و عذابش به عصبانیت پادشاهان و خشونت داعشیان شباهتی پیدا می‌کند. او لطف و فیض مطلقی است که شدت مهربانی‌اش، سختی و عذاب را نیز وسیله و لازمه‌ای برای رسیدن به خیر بیشتر قرار داده است.
#باورها #خداشناسی
@hamidhossaini
خدای مطرح شده در قرآن و متون دینی خدایی است که با وجود لطف و آمرزش و مهربانی، خشمگین می‌شود، می‌سوزاند، شکنجه می‌کند، انتقام می‌گیرد و مخالفان خود را از وحشتناک‌ترین و چندش‌آورترین مجازات‌ها می‌ترساند. همین اوصاف کافی است تا زمینهٔ ابهام و تردید بسیاری از جوانان و آتش‌تهیهٔ حملهٔ مخالفان اعتقاد به خدایی خوب و دوست‌داشتنی فراهم باشد.
برای رفع این ابهام و پاسخ به انتقادات مرتبط با آن، راهی جز توجه به معنای دقیق توحید وجود ندارد و روش‌هایی چون انکار عذاب‌هایی که با صراحت در قرآن و متون دینی مطرح شده، تنها پاک کردن صورت مسئله و نوعی تحریف و انحراف است.
معنای دقیق توحید، یکی بودن خدا و شریک نگرفتن او نیست. توحید در اصل به‌معنی شبیه نداشتن خداوند و تمایز صفات و افعال او با هر چیزی است که می‌فهمیم و می‌شناسیم. معنای یگانگی و بی‌شریک بودن خدا را تنها وقتی درک خواهیم کرد که متوجه باشیم هر آنچه را تصور کنیم، هر قدر هم بزرگ باشد، ساخته و پرداختهٔ ذهن ما و مخلوقی محدود مثل خود ماست.
مبنای راستین همهٔ باورهای دینی همین نکته است و بسیاری از انحرافات اعتقادی و اعتراضاتی که به آموزه‌های وحیانی وارد می‌شود، از بی‌توجهی به معنای دقیق یکتاپرستی پدید می‌آید. تأکید فراوان و مکرر قرآن و اهل بیت (علیهم‌السلام) بر مرزهای توحید در همین نکته ریشه دارد و بسیاری از مخالفت‌ها و مقاومت‌های افراد تحصیل‌کرده و اهل مطالعه در برابر خداباوری، در واقع، مبارزه با خدایی است که بدون این دقت، معرفی و تبلیغ می‌شود.
وقتی خدا را حقیقتی بی‌نقص و بی‌انتها و تمامی صفات و افعال بیان شده برای او را تعابیری مجازی و از سر ناچاری دانستیم، اساساً جایی برای آن اشکالات باقی نخواهد ماند. چرا که این‌گونه نه مهربانی خدا از جنس رقّت و انفعال خواهد بود و نه خشم و عذابش به عصبانیت پادشاهان و خشونت داعشیان شباهتی پیدا می‌کند. او لطف و فیض مطلقی است که شدت مهربانی‌اش، سختی و عذاب را نیز وسیله و لازمه‌ای برای رسیدن به خیر بیشتر قرار داده است.
#باورها #خداشناسی
@hamidhossaini