دینی که فرقه و مذهب ندارد
یکی از مهم‌ترین آسیب‌های دینداری که قرآن کریم بارها دربارهٔ آن هشدار و به مسبّبانش وعدهٔ عذاب داده، دامن زدن به اختلاف بر مبنای دسته‌بندی‌های اعتقادی و گروه‌بندی‌های فرقه‌ای است. (آل‌عمران، ۱۰۵)
از نگاه قرآن همهٔ حق‌جویان عالم پیرو دینی واحد به‌نام اسلام (آل‌عمران، ۱۹) و عضو یک امت‌اند (انبیاء، ۹۲). در این آیین خط‌کشی مذهبی (انعام، ۱۵۹) و نام‌گذاری جداگانه وجود ندارد (آل‌عمران، ۶۷)، اما ظلم و حسادت دینداران (بقره، ۲۱۳) و دسیسهٔ زورمداران (قصص، ۴) باعث پدید آمدن ادیان و مذاهب گوناگون شده است.
اگرچه معمولاً اختلاف‌افکنی و فرقه‌سازی دینی آگاهانه و با عناد آغاز می‌شود (بینه، ۴) ولی از آنجا که پیروان هر گروه، خود را برحق می‌دانند و به آن دل خوش می‌کنند (مؤمنون، ۵۳) این اختلاف‌ها ناخودآگاه گسترش و استمرار می‌یابد (هود، ۱۱۸) و قضاوت نهایی دربارهٔ آن تا قیامت ممکن نیست. (یونس، ۱۹)
در این شرایط تنها راه حفظ سلامت و پیشرفت اجتماع انسانی در کنار التزام قاطع به حق (بقره، ۱۴۷) پذیرش تفاوت‌ها (حج، ۱۷)، زندگی مسالمت‌آمیز با دگراندیشان (ممتحنه، ۸)، مصلحت‌سنجی در تحمل منحرفان (طه، ۹۴) و مقابله با کسانی است که ولو در قالب مقدسات (توبه، ۱۰۷) آتش اختلافات را شعله‌ور می‌کنند.
چاره‌اندیشی قرآن در برابر این آسیب بزرگ، توصیه‌ها و راهکارهای متعددی را در بر می‌گیرد که تأکید بر نقاط مشترک (آل‌عمران، ۶۴)، پرهیز از نفی و تخریب گروه‌های دیگر (بقره، ۱۱۳)، حمایت و پیروی یکسان از همهٔ حق‌گویان (بقره، ۱۳۶)، تعریف اخلاقی از دین (انعام، ۱۵۳) و محور قرار دادن نیکوکاری (لقمان، ۲۲) از مهم‌ترین آنهاست.
البته با تبعیت از پیشوا یا کتابی قابل اعتماد، بسیاری از اختلافات برطرف خواهد شد (نمل، ۷۶)، ولی از آنجا که طبع بشر، محورهای وحدت را هم به بهانه‌ای برای اختلافی جدید تبدیل می‌کند (هود، ۱۱۰) راه حل اصلی قرآن، به‌رسمیت شناختن اختلاف‌ها (هود، ۱۱۸) و مواجههٔ اخلاقی با آن برای رسیدن به رحمت الهی است. (هود، ۱۱۹)
#دین_حنیف ۱۹
@hamidhossaini
یکی از مهم‌ترین آسیب‌های دینداری که قرآن کریم بارها دربارهٔ آن هشدار و به مسبّبانش وعدهٔ عذاب داده، دامن زدن به اختلاف بر مبنای دسته‌بندی‌های اعتقادی و گروه‌بندی‌های فرقه‌ای است. (آل‌عمران، ۱۰۵)
از نگاه قرآن همهٔ حق‌جویان عالم پیرو دینی واحد به‌نام اسلام (آل‌عمران، ۱۹) و عضو یک امت‌اند (انبیاء، ۹۲). در این آیین خط‌کشی مذهبی (انعام، ۱۵۹) و نام‌گذاری جداگانه وجود ندارد (آل‌عمران، ۶۷)، اما ظلم و حسادت دینداران (بقره، ۲۱۳) و دسیسهٔ زورمداران (قصص، ۴) باعث پدید آمدن ادیان و مذاهب گوناگون شده است.
اگرچه معمولاً اختلاف‌افکنی و فرقه‌سازی دینی آگاهانه و با عناد آغاز می‌شود (بینه، ۴) ولی از آنجا که پیروان هر گروه، خود را برحق می‌دانند و به آن دل خوش می‌کنند (مؤمنون، ۵۳) این اختلاف‌ها ناخودآگاه گسترش و استمرار می‌یابد (هود، ۱۱۸) و قضاوت نهایی دربارهٔ آن تا قیامت ممکن نیست. (یونس، ۱۹)
در این شرایط تنها راه حفظ سلامت و پیشرفت اجتماع انسانی در کنار التزام قاطع به حق (بقره، ۱۴۷) پذیرش تفاوت‌ها (حج، ۱۷)، زندگی مسالمت‌آمیز با دگراندیشان (ممتحنه، ۸)، مصلحت‌سنجی در تحمل منحرفان (طه، ۹۴) و مقابله با کسانی است که ولو در قالب مقدسات (توبه، ۱۰۷) آتش اختلافات را شعله‌ور می‌کنند.
چاره‌اندیشی قرآن در برابر این آسیب بزرگ، توصیه‌ها و راهکارهای متعددی را در بر می‌گیرد که تأکید بر نقاط مشترک (آل‌عمران، ۶۴)، پرهیز از نفی و تخریب گروه‌های دیگر (بقره، ۱۱۳)، حمایت و پیروی یکسان از همهٔ حق‌گویان (بقره، ۱۳۶)، تعریف اخلاقی از دین (انعام، ۱۵۳) و محور قرار دادن نیکوکاری (لقمان، ۲۲) از مهم‌ترین آنهاست.
البته با تبعیت از پیشوا یا کتابی قابل اعتماد، بسیاری از اختلافات برطرف خواهد شد (نمل، ۷۶)، ولی از آنجا که طبع بشر، محورهای وحدت را هم به بهانه‌ای برای اختلافی جدید تبدیل می‌کند (هود، ۱۱۰) راه حل اصلی قرآن، به‌رسمیت شناختن اختلاف‌ها (هود، ۱۱۸) و مواجههٔ اخلاقی با آن برای رسیدن به رحمت الهی است. (هود، ۱۱۹)
#دین_حنیف ۱۹
@hamidhossaini