مادهٔ «نسأ»

توضیح در ترجمهٔ سوره توبه ۳۷

إِنَّمَا ٱلنَّسِىٓءُ زِيَادَةٌۭ فِى ٱلْكُفْرِ ۖ يُضَلُّ بِهِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ يُحِلُّونَهُۥ عَامًۭا وَيُحَرِّمُونَهُۥ عَامًۭا لِّيُوَاطِـُٔوا۟ عِدَّةَ مَا حَرَّمَ ٱللَّهُ فَيُحِلُّوا۟ مَا حَرَّمَ ٱللَّهُ ۚ زُيِّنَ لَهُمْ سُوٓءُ أَعْمَٰلِهِمْ ۗ وَٱللَّهُ لَا يَهْدِى ٱلْقَوْمَ ٱلْكَٰفِرِينَ

جز این نیست که تأخیر انداختن ماه حرام، نوعی افزودن بر حق‌پوشی است که با آن، کسانی که حق‌پوشی کرده‌اند به گمراهی می‌افتند. یک سال حلال اعلامش می‌کنند و یک سال حرامش می‌شمرند تا با تعداد آنچه خدا حرام کرده انطباق دهند؛ درنتیجه، آنچه را خدا حرام کرده حلال می‌کنند. کارهای بدشان برایشان آراسته شده است؛ و خدا گروه حق‌پوشان را راهبری نمی‌کند.

«النَّسِيءُ» از مادهٔ «نسأ» در اصل به‌معنی «تأخیر انداختن» است و به‌عنوان اصطلاحی برای «تأخیر انداختن ماه حرام و جابه‌جا کردن آن» به‌کار می‌رفته است.