مادهٔ «تلو»
۞ أَتَأْمُرُونَ ٱلنَّاسَ بِٱلْبِرِّ وَتَنسَوْنَ أَنفُسَكُمْ وَأَنتُمْ تَتْلُونَ ٱلْكِتَٰبَ ۚ أَفَلَا تَعْقِلُونَ
آیا با اینکه کتاب را تلاوت می‌کنید، مردم را به نیکی فرمان می‌دهید، ولی خودتان را فراموش می‌کنید؟ پس آیا درک نمی‌کنید؟
مادهٔ «تلو» به‌معنی «در پی هم آمدن» است و کسی که اجزای یک متن را با توجهی خاص و با هدف فهم و عمل در پی قرار می‌دهد و می‌خواند آن را «تلاوت» می‌کند. با توجه به اینکه «تلاوت» نوع خاصی از «قرائت» است، در ترجمهٔ «تتلو» به‌جای «خواندن» از همان واژه استفاده شد.