مادهٔ «برأ»

توضیح در ترجمهٔ سوره بقره ۵۴

وَإِذْ قَالَ مُوسَىٰ لِقَوْمِهِۦ يَٰقَوْمِ إِنَّكُمْ ظَلَمْتُمْ أَنفُسَكُم بِٱتِّخَاذِكُمُ ٱلْعِجْلَ فَتُوبُوٓا۟ إِلَىٰ بَارِئِكُمْ فَٱقْتُلُوٓا۟ أَنفُسَكُمْ ذَٰلِكُمْ خَيْرٌۭ لَّكُمْ عِندَ بَارِئِكُمْ فَتَابَ عَلَيْكُمْ ۚ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلتَّوَّابُ ٱلرَّحِيمُ

و آن‌هنگام که موسی به قومش گفت: «ای قوم من، شما قطعاً با برگزیدن گوساله به خودتان ستم کردید، پس به درگاه آفریدگارتان توبه کنید و خودتان را بکشید که این کار نزد آفریدگارتان برای شما بهتر است.» پس او بر شما رو آورد که به‌راستی او بر گناهکاران بسیار بازگشت‌کننده و مهربان است.

مادهٔ «برأ» در اصل به‌معنای «دور شدن از عیب و نقص» است و شاید از این جهت برای «ایجاد کردن» که نوعی دور کردن از نیستی و ضعف است نیز به‌کار می‌رود. ازآنجاکه در فارسی معادل دقیقی برای این مفهوم وجود ندارد، ناچاریم وقتی به‌تنهایی به‌کار می‌رود، آن را «آفریدگار» و در جایی چون «الخالق البارئ» با تعابیری چون «هستی‌بخش» ترجمه کنیم.