مادهٔ «ودد»
يَوْمَ تَجِدُ كُلُّ نَفْسٍۢ مَّا عَمِلَتْ مِنْ خَيْرٍۢ مُّحْضَرًۭا وَمَا عَمِلَتْ مِن سُوٓءٍۢ تَوَدُّ لَوْ أَنَّ بَيْنَهَا وَبَيْنَهُۥٓ أَمَدًۢا بَعِيدًۭا ۗ وَيُحَذِّرُكُمُ ٱللَّهُ نَفْسَهُۥ ۗ وَٱللَّهُ رَءُوفٌۢ بِٱلْعِبَادِ
روزی که هر کس آنچه خوبی کرده باشد را حاضر شده می‌یابد و آنچه بدی کرده باشد را نیز؛ و آرزو می‌کند ای کاش میان آنها و او فاصله‌ای دور بود. و خدا شما را از خودش بر حذر می‌دارد. و خدا با بندگان بارأفت است.
مادهٔ «ودد» در اصل به‌معنی «دوست داشتن» است و همان‌گونه که در فارسی تعبیر «دوست داشتن» برای بیان «آرزو» به‌کار می‌رود، در عربی نیز همین‌گونه است.
وَدَّت طَّآئِفَةٌۭ مِّنْ أَهْلِ ٱلْكِتَٰبِ لَوْ يُضِلُّونَكُمْ وَمَا يُضِلُّونَ إِلَّآ أَنفُسَهُمْ وَمَا يَشْعُرُونَ
گروهی از اهل کتاب دوست دارند شما را گمراه کنند، در صورتی که جز خودشان را به گمراهی نمی‌اندازند، ولی درک نمی‌کنند.
مادهٔ «ودد» به‌معنی «دوست داشتن» است.