مادهٔ «نتق»
۞ وَإِذْ نَتَقْنَا ٱلْجَبَلَ فَوْقَهُمْ كَأَنَّهُۥ ظُلَّةٌۭ وَظَنُّوٓا۟ أَنَّهُۥ وَاقِعٌۢ بِهِمْ خُذُوا۟ مَآ ءَاتَيْنَٰكُم بِقُوَّةٍۢ وَٱذْكُرُوا۟ مَا فِيهِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ
و هنگامی که کوه را برکندیم و بالای سرشان برافراشتیم، گویی سایبانی بود که به نظرشان میرسید بر سرشان خواهد افتاد؛ «آنچه را به شما دادیم محکم بگیرید و چیزی را که در آن است یاد کنید، باشد که اهل پروا شوید.
مادهٔ «نتق» بهمعنی «کشیدن، ریشهکن کردن، بالا بردن و به اهتزاز در آوردن» است.