مادهٔ «غلل»
وَمَا كَانَ لِنَبِىٍّ أَن يَغُلَّ ۚ وَمَن يَغْلُلْ يَأْتِ بِمَا غَلَّ يَوْمَ ٱلْقِيَٰمَةِ ۚ ثُمَّ تُوَفَّىٰ كُلُّ نَفْسٍۢ مَّا كَسَبَتْ وَهُمْ لَا يُظْلَمُونَ
و هیچ پیامبری را روا نیست که ناخالصانه رفتار کند؛ و هر کس ناخالصی ورزد، آن آلودگی را در روز رستاخیز می‌آورد و آنگاه هر کس آنچه را به‌دست آورده باشد به‌صورت کامل دریافت می‌کند در حالی که به آنها ستم نمی‌شود.
مادهٔ «غلل» به‌معنی «وارد کردن چیزی در چیزی دیگر و از بین بردن خلوص آن» است و برخلاف ترجمه‌های رایج که معادل آن را در این آیه «خیانت» و در آیاتی دیگر «کینه» و مانند آن دانسته‌اند، باید همان مفهوم گسترده‌ای را که شامل هر نوع ناخالصی از جمله خیانت و کینه و حسد و دیگر پلیدی‌ها می‌شود معادل آن قرار داد.