مادهٔ «سیر»

توضیح در ترجمهٔ سوره مائده ۹۶

أُحِلَّ لَكُمْ صَيْدُ ٱلْبَحْرِ وَطَعَامُهُۥ مَتَٰعًۭا لَّكُمْ وَلِلسَّيَّارَةِ ۖ وَحُرِّمَ عَلَيْكُمْ صَيْدُ ٱلْبَرِّ مَا دُمْتُمْ حُرُمًۭا ۗ وَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ ٱلَّذِىٓ إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ

شکار دریا و خوراکی آن برای شما حلال شده است تا شما و کاروانیان بهره‌ای داشته باشید، و تا زمانی که محرم هستید شکار خشکی بر شما حرام است؛ و از خدا که به‌سوی او بر انگیخته و گرد آورده خواهید شد، پروا کنید.

«سیّارة» صیغهٔ مبالغهٔ مؤنث از مادهٔ «سیر»، صفتی است برای موصوف محذوفی چون «طائفة» یا «جماعة» که برای اشاره به «گروهی که سیر و سیاحت می‌کنند» به‌کار می‌رود. رایج‌ترین تعبیر برای این مفهوم در فارسی واژهٔ «کاروان» یا «کاروانیان» است.