مادهٔ «دعو»

توضیح در ترجمهٔ سوره اعراف ۵

فَمَا كَانَ دَعْوَىٰهُمْ إِذْ جَآءَهُم بَأْسُنَآ إِلَّآ أَن قَالُوٓا۟ إِنَّا كُنَّا ظَٰلِمِينَ

پس هنگامی که ناملایمات سخت ما بر سرشان آمد، نمود ادعایشان جز این نبود که گفتند: «به‌راستی ما ستمگر بودیم.

اغلب مترجمان «دعوا» را با تعابیری چون «سخن» و «اعتراف» و مانند آن ترجمه کرده‌اند که با این ماده انطباق ندارد. مادهٔ «دعو» به‌معنی «فرا خواندن همراه با دعوت و درخواست» است که در فارسی بیش از هر تعبیر دیگری برای آن از همان واژهٔ «دعا» استفاده می‌شود. این ماده وقتی در باب افتعال به‌صورت «ادّعا» به‌کار می‌رود، مفهوم «فرا خواندن دیگران برای توجه به ویژگی خاصی در خود» را بیان می‌کند. «الدعوی» اسم مصدر از این ماده است که برای بیان «نتیجه و نمود دعا یا ادعا» استفاده می‌شود.