مادهٔ «حمي»
يَوْمَ يُحْمَىٰ عَلَيْهَا فِى نَارِ جَهَنَّمَ فَتُكْوَىٰ بِهَا جِبَاهُهُمْ وَجُنُوبُهُمْ وَظُهُورُهُمْ ۖ هَٰذَا مَا كَنَزْتُمْ لِأَنفُسِكُمْ فَذُوقُوا۟ مَا كُنتُمْ تَكْنِزُونَ
روزی که آنها را در آتش جهنم بسیار گداخته کنند و با آنها بر پیشانی و پهلو و پشتشان داغ نهند: «این همان چیزی است که برای خود اندوختید؛ پس آنچه را می‌اندوختید بچشید.»
«يُحْمَىٰ» از مادهٔ «حمي» است. آن‌گونه که لغت‌شناسان گفته‌اند، این ماده از «حمم» به‌معنی «داغ و گداخته» گرفته شده و طبق قاعده‌ای که گاهی موجب ابدال حرف آخر ریشهٔ مضاعف به یاء می‌شود، به «حمي» تبدیل شده است تا شدت آن را نشان دهد؛ لذا از تعبیر «بسیار گداخته کنند» استفاده شد.